Przypadające jesienią święta Sukkot wieńczy radosne Simchat Tora (w diasporze 23 dzień miesiąca Tiszri), podczas którego Żydzi wyrażają radość z powodu posiadania Tory. Obiektem najmocniej bodaj kojarzonym z tym świętem jest chorągiewka, zwana degel Simchat Tora (תורה שמחת דגל), którą w młodzi chłopcy mocowali na kijkach i oświetlali żywym ogniem. Dekoracja chorągiewek nawiązuje do tradycji, której źródła leżą w liturgii Simchat Tora. W tym dniu odczytywana jest 54. i ostatnia w rocznym cyklu czytania Tory parasza V'zot ha-Berachah (הַבְּרָכָה וְזֹאת). Łącznie, w siedmiu fragmentach, czytane są rozdz. 33:1-34:12 Księgi Dewarim, w której mowa jest o śmierci Mojżesza i jego błogosławieństwie dla dwunastu plemion Izraela. Stąd właśnie dominującymi, obok przedstawień Tory i korony, są te nawiązujące do założycieli i atrybutów kolejnych plemion. Często spotykanym motywem jest także postać samego Mojżesza i Aarona. Na chorągiewkach znajdujemy napisy wskazujące na konkretny obóz/zastęp (מחנה), np. chorągiewka obozu Judy, Aszera czy Rubena. Odwołanie do dwunastu plemion ma również wydźwięk symboliczny, jako zakończenie rocznego, a więc 12-miesięcznego cyklu liturgicznego.
W zbiorach Muzeum Etnograficznego w Krakowie zachowało się sześć przykładów takich chorągiewek. Jedna z nich to chorągiewka drukowana na bibule niebiesko-zielonej, będącą chorągiewką obozu Judy. W tym przypadku dekoracja powtarza się z dwu stron i przedstawia dwudzielną płaszczyznę. W górnej części ukazano napis Jehuda ( יהודה) otoczony wieńcem z koroną, o który wspierają się dwa gryfy, powyżej napis degel machane (מחנה דגל). Niżej przedstawiono ponownie roztańczony orszak z wezwaniem Cieszcie się i radujcie radością Tory (תורה בשמחת ושמחו שישו). Do kolekcji MEK trafiła najprawdopodobniej za sprawą Reginy Lilientalowej i jej współpracy podczas prac redakcyjnych Dziecka żydowskiego (wyd. 1904 r.) z późniejszym założycielem Muzeum, a od 1903 r. redaktorem działu etnograficznego w wydawanych przez Akademię Umiejętności Materiałach Antropologiczno-Archeologicznych i Etnograficznych, Sewerynem Udzielą (1857-1937). Ma wymiary 19 x 15,7 cm i pochodzi prawdopodobnie z wydawnictwa Jakuba Ehrenpreisa we Lwowie. Datować ją można na 2. poł. XIX w.
