Przypadające jesienią święta Sukkot wieńczy radosne Simchat Tora (w diasporze 23 dzień miesiąca Tiszri), podczas którego Żydzi wyrażają radość z powodu posiadania Tory. Obiektem najmocniej bodaj kojarzonym z tym świętem jest chorągiewka, zwana degel Simchat Tora (תורה שמחת דגל), którą w młodzi chłopcy mocowali na kijkach i oświetlali żywym ogniem. Dekoracja chorągiewek nawiązuje do tradycji, której źródła leżą w liturgii Simchat Tora. W tym dniu odczytywana jest 54. i ostatnia w rocznym cyklu czytania Tory parasza V'zot ha-Berachah (הַבְּרָכָה וְזֹאת). Łącznie, w siedmiu fragmentach, czytane są rozdz. 33:1-34:12 Księgi Dewarim, w której mowa jest o śmierci Mojżesza i jego błogosławieństwie dla dwunastu plemion Izraela. Stąd właśnie dominującymi, obok przedstawień Tory i korony, są te nawiązujące do założycieli i atrybutów kolejnych plemion. Często spotykanym motywem jest także postać samego Mojżesza i Aarona. Na chorągiewkach znajdujemy napisy wskazujące na konkretny obóz/zastęp (מחנה), np. chorągiewka obozu Judy, Aszera czy Rubena. Odwołanie do dwunastu plemion ma również wydźwięk symboliczny, jako zakończenie rocznego, a więc 12-miesięcznego cyklu liturgicznego.
W zbiorach Muzeum Etnograficznego w Krakowie zachowało się sześć przykładów takich chorągiewek. Trzy z nich pochodzą z oficyny wydawniczej M. Lenkowicza (Lewkowicza) przy ul. Rabina Meisselsa 28 w Krakowie (28 מייזעלסגאססע .ראב קראקא לענקאוויטש .מ). Prezentowana chorągiewka drukowana jest na zielonym papierze. Dekoracja pierwszej strony przedstawia napis תורה בשמחת ושמחו שישו, tablice z dziesięciorgiem przykazań i jelenie w ozdobnej ramce. Ponadto w lewym dolnym rogu umieszczono motyw statku pasażerskiego. Po drugiej stronie znalazły się symboliczne przedstawienia pięciu świętych miejsc w Palestynie z datą תרעייד (ok. 1914 r.) oraz podobizny wilka, leoparda, ryb dwóch kaczek/gęsi. W centralnym miejscu usytuowano obiekt przemysłowy z dymiącymi kominami. Całość uzupełnia dekoracja z winorośli i kwiatów słonecznika. Na jednej stronie widnieje napis: degel machane Ruben (ראובן מחנה דגל), napis z drugiej strony wskazuje, że chorągiewka przeznaczona była dla chłopców z chederu Szaloma Roznera z Korczyny (קארטשינא ,ראזנער שלום פון חדר דעם). Symbolika warstwy ikonograficznej, zwłaszcza statek , Ziemia Święta i fabryka, stanowić miała najpewniej zachętę do emigracji i obietnicę uprzemysłowienia Palestyny. Była rezultatem rozbudzonych wraz z wybuchem Wielkiej Wojny nadziei na odbudowę żydowskiego państwa.
