Przypadające jesienią święta Sukkot wieńczy radosne Simchat Tora (w diasporze 23 dzień miesiąca Tiszri), podczas którego Żydzi wyrażają radość z powodu posiadania Tory. Obiektem najmocniej bodaj kojarzonym z tym świętem jest chorągiewka, zwana degel Simchat Tora (תורה שמחת דגל), którą w młodzi chłopcy mocowali na kijkach i oświetlali żywym ogniem. Dekoracja chorągiewek nawiązuje do tradycji, której źródła leżą w liturgii Simchat Tora. W tym dniu odczytywana jest 54. i ostatnia w rocznym cyklu czytania Tory parasza V'zot ha-Berachah (הַבְּרָכָה וְזֹאת). Łącznie, w siedmiu fragmentach, czytane są rozdz. 33:1-34:12 Księgi Dewarim, w której mowa jest o śmierci Mojżesza i jego błogosławieństwie dla dwunastu plemion Izraela. Stąd właśnie dominującymi, obok przedstawień Tory i korony, są te nawiązujące do założycieli i atrybutów kolejnych plemion. Często spotykanym motywem jest także postać samego Mojżesza i Aarona. Na chorągiewkach znajdujemy napisy wskazujące na konkretny obóz/zastęp (מחנה), np. chorągiewka obozu Judy, Aszera czy Rubena. Odwołanie do dwunastu plemion ma również wydźwięk symboliczny, jako zakończenie rocznego, a więc 12-miesięcznego cyklu liturgicznego.
W zbiorach Muzeum Etnograficznego w Krakowie zachowało się sześć przykładów takich chorągiewek. Prezentowana chorągiewka wydana była przez Mosze Lipca, przy ul. Milnej (Mylnej) 5 w Warszawie ( 19681 טעל ,nr 5 מילנה ,ווארשא ,ליפיעץ מאה) i pochodzi prawdopodobnie z pocz. XX w. Ma ona formę proporczyka w kształcie litery „M”, drukowanego w kolorze czerwonym, zielonym i niebieskim dwustronnie na kartonie. W centralnym miejscu płaszczyzny znalazła się szafa ołtarzowa- aron ha-kodesz, w której, po odsłonięciu specjalnie wyciętych i doklejonych „drzwiczek”, widoczne są dwa rodały w ozdobnych sukienkach z gwiazdą Dawida oraz tekst: היי פי על משה ביד ישראל בני לפני משה שם אשר התורה וזאת Nad szafą biegnie półokrągły napis: הארן בנסע ויהי, powyżej niego stoją dwa lwy wsparte o tablice z dziesięciorgiem przykazań zwieńczone koroną. Po prawej stronie aron ha-kodesz ukazano postać Mojżesza z charakterystycznymi promieniami nad głową, tablicami Dekalogu w dłoni i podpisem: רבינו משה, po lewej- arcykapłana Aarona (הכהן אהרן) z jego atrybutami: kadzielnicą i napierśnikiem (choszen) reprezentującym dwanaście plemion Izraela. Nad całością przedstawienia powiewają dwa proporce, z których każdy zawiera sześć symboli poszczególnych plemion, są to kolejno (od lewej) przedstawienia: fale, szabla, winorośl, lew, osioł, statek, wąż, jeleń, proporzec, dzban, palma oraz wilk. U góry napis תורה כתר przedzielony gwiazdą Dawida. Dolna część kompozycji ukazuje podest z bimą, nad którą dwóch Żydów ze świątecznego orszaku trzyma zwój Tory. Towarzyszy im sześciu mężczyzn (każdy ze zwojem) oraz czterech chłopców z chorągiewkami. Łącznie liczba osób w orszaku wynosi dwanaście. Na dwóch ostrych zwieńczeniach proporczyka znalazł się jeleń (כצבי רץ) i teksty: תורה בשמחת ושמחו שישו i אשריכם ישראל אשר בחר בכם אל oraz lew wsparty o menorę (וגיבור כארי) z napisami: אגיל ואשמח בשמחת תורה ,משה עלה למרום וקבל את התורה ,משה שמח בשמחת תורה. Powierzchnia drugiej strony chorągiewki została wypełniona treścią towarzyszącą tradycyjnie kolejnym okrążeniom (hakafot) bimy lub synagogi ze zwojami Tory oraz tekstem pieśni (pijut) zaczynającej się od słów: מלבדו עוד אין האלהים הוא יהוה כי לדעת אהראת אתה. W środku przedstawiono dwóch mężczyzn przy bimie, z których jeden trzyma rodał, a drugi czyta modlitewnik. Otacza ich napis אשריכם ישראל אשריכם ישראל כי בכם בחר אל. Ponad nimi powtórzony motyw antytetycznej pary lwów wspartych o ukoronowane tablice Dekalogu. Przy górnej krawędzi odwrocia chorągiewki powtórzone zostały raz jeszcze symbole dwunastu pokoleń, tym razem z podpisami: fale (ראובן), szabla (שמעון), winorośl (לוי), lew (יהודה), osioł (יששכר), statek (זבולון), wąż (דן), jeleń (נפתלי), proporzec (גד), dzban (אשר), palma (יוסף) oraz wilk (בנימין). Na ostrych zwieńczeniach ponownie wykorzystano motyw jelenia.
