Obiekty

Judaizm i tradycja żydowska nakładła na zamężną kobietę obowiązek zakrywania włosów na znak skromności. W kręgach ortodoksyjnych nowo poślubionej golono lub ścinano na krótko włosy, które odtąd przykrywał specjalny czepek, ubierany najczęściej na perukę. Był to obowiązkowy element ubioru Żydówki, bez którego pokazać się mogła jedynie domownikom. Stopień dekoracyjności uzależniony był od statusu materialnego jego posiadaczki.

Choć w inwentarzu muzealnym obiekt o nr. 10145/MEK opisany jest jako „czepiec mężatki noszony przez mieszczki” analiza porównawcza z innymi tego typu obiektami, zachowanymi chociażby w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie wskazuje, że mamy do czynienia z typowym czepcem żydowskim.

Prezentowany czepiec ma 15 cm wysokości, 10 cm głębokości i 53 cm obwodu. Wykonany jest z płótna naciągniętego na sztywnik, który obszyto ciemnobłękitnym aksamitem. Podszewka z różowego jedwabiu. Część zewnętrza zdobiona bogato silnie wypukłym haftem o motywach roślinnych, formowanym za pomocą bajorków i dekorowany cekinami.