Ewa Held jest architektką i malarką urodzoną w Warszawie, od 1968 roku mieszkającą we Francji. Wydarzenia Marca 68` zmieniły jej życie, we Francji musiała rozpocząć nowe życie. Polska przeszłość wróciła do niej wraz z małą niebieską walizką: „Jesienią 2016 została mi przekazana walizka, zostawiona przez moich rodziców u ich przyjaciół przed wyjazdem w 1968 roku. Ten przekaz, kapsuła czasu, jest mostem, który łączy to, co było, historię, jako taką, jak i historię mojej rodziny, z dzisiejszą teraźniejszością. Dowód i świadomość jak różne parametry nas kształtują, i jak ich echo przechodzi przez lata i generacje.
Walizka jest płócienna, niebieska, ma 80 cm na 60 cm. Są w tej walizce różne papiery, listy i zdjęcia.
W cyklu Struktury połączeń nawiązuję do elementów związanych z życiem zawodowym mojego ojca, Józefa Majera Helda: dokumenty, dyplomy, pisma, pamiątkowe albumy fotograficzne budowy (1949, 1956, 1962), dokumentacja techniczna reaktorów atomowych.
Ojciec urodził się w 1913 roku w Drohobyczu, studiował w latach trzydziestych we Francji, w Grenoble, wrócił do Polski w 1947 roku. Był inżynierem i od okresu powojennego do lat pięćdziesiątych przeprowadzał konstrukcje lin wysokiego napięcia na głównych trasach w Polsce. W latach sześćdziesiątych wybudował w Świerku dwa pierwsze eksperymentalne reaktory atomowe i pierwszy akcelerator cząstek.
Wyjechał z Polski w 1968 roku, zmarł w Paryżu w roku 1988.
Punktem wyjścia Struktur połączeń są znalezione w walizce albumy fotograficzne, czarno białe zdjęcia. Widać na nich kolejne fazy powstawania i montowania słupów elektrycznych, i innych urządzeń technicznych. Te elementy konstrukcji ledwo przenikają na tle pejzaży, płaskich, nudnych, monotonnych, niezmiennych pomimo że zdjęcia były robione przez dwadzieścia lat, w różnych okolicach kraju. Ludzie na tych zdjęciach są anegdotyczni.
Struktury połączeń są dalszym ciągiem moich poprzednich serii: Drogi, Patrzeć nie widząc, Więzienie wewnętrzne. Ekspresja abstrakcyjna, w której nawiązując do elementów „pejzażu” chcę wyrazić moje wizje na temat struktur i praw, które kształtują rzeczywistość w sposób widoczny lub nie. W tym cyklu staram się włączyć myśl o dystansie: dystansie czasu i dystansie przestrzennym. Który i łączy i dzieli.
Nawiązując do akceleratora cząstek, teraźniejszości i przeszłości: zróżnicowanie formatów. Przeszłość: formaty 190/140 cm, teraźniejszość 30/20 cm, pomiędzy kilka innych formatów. Technika: akryl i kolaż.
W strukturze połączeń ważna jest nie tylko struktura, ale również wielopoziomowe ich postrzeganie. Połączeń artystycznych, kulturalnych i przyjacielskich”.
Spisała Katarzyna Haber-Pułtorak
