Obiekty

Panel drewniany, element zwieńczenia bramy. U dołu i po lewej stronie kształt obiektu jest prostokątny. Górna krawędź jest łukowata. Wewnątrz panelu widoczna ozdobna, ażurowa snycerka. Po środku kompozycji widoczne przedstawienie fantastycznego stworzenia (Lewiatana). Wokół wici roślinne. Panel składa się z trzech fragmentów drewna ułożonych w poziomie. Po lewej stronie widoczne są dodatkowo kwiaty wyrastające z wici roślinnych. Ciało stwora jest podłużne i nie posiada kończyn (przypomina węża). Jego ciało jest zwinięte i zakończone rozdwojonym ogonem. Stworzenie zostało przedstawione  z profilu. Jego dziób jest otwarty, ze środka wystaje język. Na boku głowy widoczna płetwa. Strona verso została zabezpieczona ciemnobrązową farbą. Widoczne są także fragmenty gazety przyklejonej do strony verso (zabezpieczenie?). | Obiekt został znaleziony przez ojca darczyńcy pośród powojennego gruzowiska w Wilnie na początku lat 50. XX w. Panel jest fragmentem zwieńczenia drewnianej bramy należącej dawniej do Zarządu Gminy Żydowskiej w Wilnie. Budynek znajduje się na rogu ulic St. Ignoto (Giedrio) 1 i Liejykos 3 w Wilnie. Obecnie w budynku mieści się Vilnus International House oraz lokal gastronomiczny. Budynek został współcześnie odresturowany, a brama zrekonstruowana. | Na jednej ze ścian budynku umieszczona została tablica pamiątkowa informująca, że miejsce to odwiedził w 1903 r. Teodor Herzl (1860-1904) - żydowski myśliciel polityczny, publicysta, pisarz, twórca i polityczny ideolog syjonizmu. | Lweiatan (hebr. לִוְיָתָן, Liwjatan, jid. Lewjosn) to biblijny potwór morski, jeden z popularnych motywów żydowskiej sztuki zdobniczej. Wyobrażał przede wszystkim zło, które zostanie przezwyciężone przez Mesjasza, kiedy nadejdzie. Mięso Lewiatana miało stanowić pożywienie podczas uczty Sprawiedliwych w chwili nadejścia czasów mesjańskich. Symbolizował także wieczność – przedstawiany jako stwór pożerający własny ogon. Lewiatan, wraz z wołem Szor ha-Borem (Behemotem) oraz ptakiem Zizem, uosabiały trzy żywioły: wody, ziemi i powietrza. | Marta Frączkiewicz