W dniu 2 października 1940 r. gubernator dystryktu warszawskiego Ludwig Fischer podpisał rozporządzenie o utworzeniu w Warszawie getta, co ogłoszono przez megafony uliczne 12 października, podczas święta Jom Kipur.
Oficjalną decyzję gubernatora poprzedziły liczne represje stosowane wobec ludności żydowskiej od momentu zajęcia miasta przez wojska niemieckie w październiku 1939 roku. W miejsce Gminy Żydowskiej z dniem 7 października 1939 r. utworzono Judenrat (niem. Rada Żydowska) składający się z 24 członków, na którego czele stał Adam Czerniaków, ówczesny prezes gminy. Okupant zaczął skupiać Żydów w wyznaczonych dzielnicach miast. W Warszawie w listopadzie 1939 r. w dzielnicy północno-zachodniej, zamieszkanej w dużej mierze przez ludność żydowską, zaczęły się pojawiać pierwsze ogrodzenia z drutu kolczastego i tablice z napisami: „Zaraza, wstęp dla żołnierzy wzbroniony”. Stało się to na podstawie instrukcji Obergruppenführera SS Reinharda Heydricha. Już pod koniec pierwszego miesiąca wojny Heydrich sformułował dyspozycje, aby wszystkich przedstawicieli diaspory żydowskiej skoncentrować w większych miejscowościach, przez które przebiegają linie kolejowe, a następnie oddzielić od ludności „aryjskiej”. Oficjalnie władze okupacyjne argumentowały, że izolowanie Żydów ma na celu ochronę Polaków m.in. przed roznosicielami chorób zakaźnych, zwłaszcza tyfusu plamistego, który rzekomo szerzył się wśród ludności żydowskiej. Wpisywało się to w szereg działań niemieckiej machiny propagandowej, która podporządkowana została szeroko zakrojonej kampanii antysemickiej, by uzasadnić postępowanie nowych władz wobec ludności żydowskiej.
