Obiekty

Praca w przedwojennym gospodarstwie domowym pozbawionym współczesnych udogodnień wymagała dużo większej ilości czasu i specyficznej organizacji. Jak wspomina autor, jego matka raz w tygodniu prała na tarze ubrania i bieliznę, w tym nocną. Z jednego ze swoich wyjazdów ojciec przywiózł niezwykłe ułatwienie w postaci wyżymaczki. Ponieważ była to nowinka techniczka, sąsiedzi często ją pożyczali i dość szybko się zużyła. Nie została jednak naprawiona: nie chciano później odmawiać pożyczenia chętnym. Dlatego znowu pranie musiało być wykręcane ręcznie.

Duże tkaniny, jak bielizna pościelowa czy obrusy, prano raz w miesiącu. Ponieważ była to ciężka fizyczna praca, matka wynajmowała kobietę – Jadwigę, która przychodziła i prała w dużej drewnianej balii stojącej na środku kuchni. Nie było bieżącej wody, przynosił ją nosiwoda, co było kosztowne, więc kobiety zanosiły pełne mydlin uprane rzeczy do rzeki i tam je płukały. Po wykręceniu odnosiły tkaniny do domu.

Małgorzata Bogdańska-Krzyżanek