Obiekty

Jarmułka (jid. jarmełke, hebr. kipa), zwana też mycką (od niem. Müze – „czapka”) to mała okrągła czapeczka zakrywająca tylko wierzch głowy, noszona przez żydowskich mężczyzn. Prezentowana jarmułka została uszyta maszynowo z bordowego aksamitu. Jej wierzch zdobi gwiazda Dawida zrobiona z białej pasmanterii. Dół natomiast jest obszyty bordowo-białą dzianinową aplikacją. Naszyte elementy zdobią dodatkowo pojedyncze ciemne koraliki. Jarmułka została podszyta fioletową podszewką. Można przypuszczać, że tę jarmułkę noszono od święta, gdyż czapeczki używane na co dzień były zazwyczaj proste i skromniejsze.

Noszenie jarmułki ma charakter zwyczajowy, nie ma o nim wzmianki w Torze ani w Talmudzie. Być może jego rodowodu należy szukać w tradycji starożytnego Bliskiego Wschodu, kiedy to nakrycie głowy było oznaką szacunku i służby. Obowiązek stałego noszenia nakrycia głowy upowszechnił się wśród Żydów europejskich w średniowieczu. W tradycyjnych żydowskich społecznościach jarmułkę zakłada się chłopcu po raz pierwszy podczas uroczystości postrzyżyn, gdy ten kończy 3 rok życia.

Przedmiot został zakupiony do Muzeum Wsi Lubelskiej w 2009 r. w „Galerii Antyków” w Łodzi.