Obiekty

Jarmułka uszyta z sześciu klinów bawełnianej lamy przetykanej metalową blaszką, z podszewką z lnianego płótna. Na każdym z klinów znajduje się ornament haftowany na podwleczeniu z nici bawełnianych bajorkiem, metalowymi nićmi, cekinami, blaszkami i pajetkami – przypomina on kwiat o tulipanowej koronie osadzony na sercowatej łodydze otoczonej listkami, wyrastający z donicy. W miejscach łączenia klinów naszyto koronkę szychową esowato zwiniętą i uformowaną w pętelki. Brzeg obszyto koronką szychową uformowaną w kształt wici roślinnej.

Jarmułka (także mycka, kipa) okrągła czapeczka okrywająca ciemię, noszona przez Żydów jako wyraz szacunku wobec Boga. Używana jest przez mężczyzn i chłopców, zwłaszcza podczas modlitwy i studiowania Tory, przebywania w synagodze, jesziwie, w domu żałoby i na cmentarzu. Jej noszenie nie jest wymogiem Prawa, lecz zwyczajem osadzonym głęboko w kulturze Bliskiego Wschodu, gdzie przykryta głowa stanowi oznakę szacunku. Nawiązuje też do czasów biblijnych, gdy kapłani w czasie służby w Świątyni nakrywali głowy. Wielu Żydów stale nosi jarmułkę, nawet pod kapeluszem. Większość chasydów w dni powszednie zakłada czarną jarmułkę, a w czasie świąt białą, inni używają kip w różnych kolorach i wzorach.

Obiekt pochodzi z przedwojennych zbiorów Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej. Z powodu braku dokumentacji inwentaryzacyjnej nie jest możliwe ustalenie, w jaki sposób znalazł się w kolekcji muzealnej.