Obiekty

Jarmułka uszyta z sześciu klinów bawełnianej lamy przetykanej metalową blaszką, z podszewką z lnianego płótna. Na każdym z klinów znajduje się ornament wyhaftowany na podwleczeniu z nici bawełnianych bajorkiem, metalowymi nićmi i pajetkami – przypomina on kwiat o pięciu płatkach osadzony na owalnej łodydze wyrastającej z sercowatego motywu, z bocznymi dużymi listkami. Tło wypełniają liczne drobne metalowe cekiny. Brzeg jarmułki został obszyty granatowym jedwabiem, zaś na brzegu naszyto srebrno-złotą koronkę szychową uformowaną w falistą wić. Na czubku naszyto pukielek z koronki szychowej.

Jarmułka (także mycka, kipa) to okrągła czapeczka okrywająca ciemię, noszona przez Żydów jako wyraz szacunku wobec Boga. Jest używana przez mężczyzn i chłopców, zwłaszcza podczas modlitwy i studiowania Tory, przebywania w synagodze, jesziwie, w domu żałoby i na cmentarzu. Jej noszenie nie jest wymogiem Prawa, lecz zwyczajem osadzonym głęboko w kulturze Bliskiego Wschodu, gdzie przykryta głowa stanowi oznakę szacunku. Nawiązuje też do czasów biblijnych, gdy kapłani w czasie służby w Świątyni nakrywali głowy. Wielu Żydów stale nosi jarmułkę, nawet pod kapeluszem. Większość chasydów w dni powszednie zakłada czarną jarmułkę, a w czasie świąt białą, inni używają kip w różnych kolorach i wzorach.

Obiekt pochodzi z przedwojennych zbiorów Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej. Z powodu braku dokumentacji inwentaryzacyjnej nie jest możliwe ustalenie, w jaki sposób znalazł się w kolekcji muzealnej.