Obiekty

Jarmułka uszyta z czterech klinów jedwabnej tkaniny w kolorze czarnym. Jej brzeg został obszyty paskiem czarnego płótna.

Jarmułka (także mycka, kipa) to okrągła czapeczka okrywająca ciemię, noszona przez Żydów jako wyraz szacunku i wobec Boga. Jest używana przez mężczyzn i chłopców, zwłaszcza podczas modlitwy i studiowania Tory, przebywania w synagodze, jesziwie, w domu żałoby i na cmentarzu. Jej noszenie nie jest wymogiem Prawa, lecz zwyczajem osadzonym głęboko w kulturze Bliskiego Wschodu, gdzie przykryta głowa stanowi oznakę szacunku. Nawiązuje też do czasów biblijnych, gdy kapłani w czasie służby w Świątyni nakrywali głowy. Wielu Żydów stale nosi jarmułkę, nawet pod kapeluszem. Większość chasydów w dni powszednie zakłada czarną jarmułkę, a w czasie świąt białą, inni używają kip w różnych kolorach i wzorach.

Jarmułka została podarowana do zbiorów Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej w 1984 r. przez Salomona Freifelda. Był on jednym z głównych działaczy Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów, które powstało w Przemyślu w 1950 r. – Freifeld wchodził w skład jego pierwszego zarządu, a jednocześnie pełnił funkcję sekretarza. Głównym celem Towarzystwa była dbałość o ciągłość kultury i języka jidysz. Skupiało około 50 członków – ocalałych z Zagłady mieszkańców Przemyśla pochodzenia żydowskiego – którzy gromadzili się w dużej i dobrze zaopatrzonej w sprzęt świetlicy, dysponującej zbiorami bibliotecznymi w języku polskim, hebrajskim i jidysz.

W latach 70. i 80. Freifeld przekazał do zbiorów Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej kilka obiektów związanych z kulturą i tradycja żydowską – m.in. tałesy, jarmułki, filakterie.