Obiekty

Początki osadnictwa ludności żydowskiej na terenie Krakowa sięgają zapewne wielkiej lokacji. W 1304 r. pojawiła się po raz pierwszy nazwa ul. Żydowska (obecnie ul. Św. Anny). Po pożarze w 1494 r., kiedy prawdopodobnie doszło do wystąpień antyżydowskich, król Jan I Olbracht nakazał Żydom krakowskim osiedlenie się na Kazimierzu. Tamtejsze księgi miejskie już w 1486 r. wymieniały łaźnię i rynek żydowski (circulus judeorum). Ulokowany był on zapewne w miejscu obecnej ul. Szerokiej, która z czasem stała się centrum Miasta Żydowskiego. Teren Miasta Żydowskiego był później kilkakrotnie poszerzany: ku zachodowi – od zapleczy zabudowy ul. Szerokiej do ul. Jakuba (1533?), ku południowi – po zaplecza zabudowy przy zachodnim odcinku ul. Józefa (1553/54) i po cmentarz przy kościele Św. Wawrzyńca (1583), ponownie ku zachodowi po plac Nowy wraz z dawnym dworem Jordanów (1608).

Począwszy od przełomu XV i XVI w. do pierwszej poł. XVII w. na obszarze Miasta Żydowskiego powstały synagogi, późnogotyckie i renesansowe kamienice. Około roku 1552 założono cmentarz Remu.