Obiekty

Rytualnego obmywania rąk (hebr. netilat jadajim – mycie rąk) dokonywano przed każdym posiłkiem, w którym zamierzano spożywać chleb i po nim, ale także w trakcie wykonywania codziennych czynności. Myciu dłoni towarzyszyło specjalne błogosławieństwo wypowiadane przed wytarciem rąk: „Bądź błogosławiony Panie mój, Boże nasz, Królu Wszechświata, który uświęciłeś nas swoimi przykazaniami i rozkazałeś nam obmywać ręce”.

Kubek ma wymiary 10,5 x 7 cm, waży 115 g, jest wykonany z miedzi. Ma kolistą podstawę z wydzielonym uskokiem rozszerzającym się ku górze. Jego górna krawędź została wywinięta na zewnątrz. W środkowej części obiektu, na brzuścu, widnieje kartusz z motywami roślinnymi. W jego polu znajduje się dwuwersowy napis „al mayim / acharonim” (hebr. po wodzie).

Pierwotnie obiekt zidentyfikowano błędnie jako kielich kiduszowy. Funkcję przedmiotu zweryfikowała Teresa Śmiechowska z Rotschild Foundation Hanadiv Europe, ona także odczytała hebrajską inskrypcję.

Kubek został wytworzony na ziemiach polskich na przełomie XIX i XX w. (przed 1939 rokiem). Do zbiorów Muzeum trafił w 1994 r. – zakupiono go w kaliskim antykwariacie. W 2021 r. został poddany konserwacji.