Obiekty

Srebrny, częściowo pozłacany (w części wewnętrznej) kubek kiduszowy o wymiarach: wys. 9 cm, szer. 5.5 cm, z kolistą, profilowaną stopą. Stopa, zdobiona ornamentem sznurowym, zwęża się ku górze. W umieszczonej na niej, lekko wybrzuszonej czasze także zastosowano ornament sznurowy oraz zwężenie ku górze.

Główna część kubka z jednej strony została ozdobiona dekoracją w formie nieregularnego pola z motywami rocaille oraz stylizowanymi liśćmi, u dołu zaś wygiętą gałązką lilii z kwiatem i pąkami. Na drugim z boków kubka znajduje się ozdobny monogram „EW” wraz z umieszczoną powyżej niego datą „17/4 1906” zapisaną kursywą. Wszystko to zapewne upamiętnia uroczystość, na którą powstał kubek. Mogła nią być np. bar micwa (hebr. syn przykazania) – przyjęcie chłopca po jego trzynastych urodzinach do społeczności religijnej dorosłych żydów.

Na spodzie kubka znajdują się znaki złotnicze: w kolistym polu tzw. cecha pomocnicza z głową w profilu i inicjałami (nieczytelne); w owalnym polu głowa w kokoszniku i próba srebra 84 (w zołotnikach – jednostka miary masy obowiązująca w Rosji dla srebrnych wyrobów powstałych między 1896 a 1908 r.) wybite negatywowo – tzw. cecha główna; inicjałów kierownika urzędu probierczego nie udało się odczytać; duży znak imienny złotnika „A.Φ” wybity cyrylicą w owalnym polu.

Kubki (pucharki, kieliszki) kiduszowe to naczynia na czerwone wino używane w domach do celów rytualnych z okazji świąt i obrzędów żydowskich, zazwyczaj w wieczór poprzedzający szabat. Pan domu, rozpoczynając okres świąteczny, w obecności całej rodziny odmawiał kidusz (hebr. uświęcenie; jid. kidesz) nad kielichem ze słodkim czerwonym winem. Następnie wypijał znaczną część trunku, a resztą dzielił się z domownikami i gośćmi. W zależności od zamożności rodziny kielich mógł mieć formę pucharka, kubka, a nawet kubeczka szklanego bądź metalowego.

Zabytek znajduje się w zbiorach Muzeum od 1971 roku. W 2021 r. został poddany konserwacji.