Obiekty

Kidusz (hebr., „uświęcenie”) to krótka ceremonia polegająca na odmówieniu modlitwy nad kielichem wina w wieczór rozpoczynający szabat i inne święta. Wypowiada ją w obecności całej rodziny pan domu zaraz po powrocie z synagogi, przed wieczornym posiłkiem, i powtarza następnego dnia rano. Modlitwa składa się z dwóch błogosławieństw: jednego nad winem, drugiego nad szabatem lub innym świętem pustynię. Do odprawienia kiduszu służą specjalnie do tego celu przeznaczone pucharki lub kubki.

Kubek z blachy mosiężnej ze zbiorów Muzeum Wsi Lubelskiej jest zdobiony rytowaną dekoracją przedstawiającą proste motywy architektoniczne ujęte w dwóch przeciwległych polach – z jednej strony znajduje się wieża zbliżona do ściętego stożka, zwieńczona chorągiewką, z drugiej zaś – budynek kryty dwuspadowym dachem. Pomiędzy polami z wyobrażeniami budynków umieszczone zostały geometryczne elementy z trójliściem. Nie można wykluczyć, że kubek był używany jako pucharek kiduszowy . Pucharki kiduszowe mogły mieć rozmaitą formę i były robione z różnych materiałów – w zależności od zamożności posiadaczy. Często nie różniły się wyglądem od naczyń używanych w nieżydowskich domach. Na wschodzie Europy w okresie XIX–XX w. jako pucharki kiduszowe najbardziej rozpowszechniły się metalowe kubki (zwłaszcza srebrne), na których ornament geometryczno-roślinny przeplatał się z wygrawerowanymi wizerunkami czy wyobrażeniami Jerozolimy i innych żydowskich miejsc w Ziemi Świętej.

Przedmiot został zakupiony do Muzeum Wsi Lubelskiej w 2009 r. w galerii „Antyki” przy ul. Narutowicza w Lublinie.