Obiekty

Siedmioramienny świecznik wykonany z mosiądzu odlewanego, o wymiarach: wys. 27,5 cm, średnicy . 12 cm., datowany na początek XX wieku. Podstawę świecznika stanowi cokolik w formie dwóch nałożonych na siebie ośmiokątów różnych wymiarów. Ich ścianki zostały ozdobione wypukłymi ornamentami z wici roślinnej. Trzon świecznika jest osadzony na podstawie w formie kwiatu akantu. Między trzonem a właściwą częścią menory znajduje się pogrubiony łącznik z wąskim pierścieniem pośrodku. Łączenie przechodzi od góry w środkowe, stożkowe ramię świecznika, utworzone z pierścieni. Ramiona pozostałych sześciu ramion, odchodzące od głównej, środkowej części, mają formę różańcową i są zakończone po bokach podwójnymi pierścieniami. Na szczytach każdego z ramion znajdują się kieliszkowate uchwyty do świec.

W tradycji żydowskiej menora (hebr.; jid. menojre) odwołuje się do obecnego w sztuce Bliskiego Wschodu motywu Drzewa Życia o siedmiu gałęziach, ale również do szałwii palestyńskiej, uważanej za roślinę zapewniającą nieśmiertelność. Symbolizuje boskie światło czuwające nad narodem wybranym, czasem dostrzega się też w niej odwołanie do układu planetarnego.

Eksponat pochodzi ze spuścizny testamentowej Tadeusza Kulisiewicza (1899–1988), artysty grafika związanego z Kaliszem, profesora warszawskiej ASP.