Obiekty

Mosiężna lampka chanukowa typu polskiego, pochodząca z początku XX w., wsparta na czterech nóżkach. Z przodu na poziomej podstawie znajduje się osiem świeczników na oliwę w formie kieliszkowej. Takiego samego kształtu świecznik wieńczy koronę w górnej części eksponatu. Służy on jako palnik do zapalania poszczególnych części rynienki. W ażurowym zaplecku lampki, pod koroną, umieszczono lwa stojącego na półkolistej taśmie, na której umieszczono napis w języku hebrajskim.

Lampa chanukowa (hebr. chanukij(j)a; jid. chanike-łomp, chanike-lajchter) – świecznik związany z Chanuką, świętem obchodzonym przez osiem dni, od 25 dnia miesiąca kislew (ok. połowa grudnia). Łączy się ono z obchodami rocznicy zwycięstwa żydowskiego powstania narodowowyzwoleńczego Judy Machabeusza nad Seleucydami (powstanie Machabeuszów/ powstanie hasmonejskie) w 164 r. p.n.e. oraz z rytualnym oczyszczeniem znieważonej Świątyni Jerozolimskiej i jej ponownym poświęceniem. Wykonano wówczas nowe sprzęty, a odnalezionych niewielkich ilości niezeświecczonej oliwy użyto do zapalenia ognia w świątyni – oliwy wystarczyło do czasu dostarczenia nowej partii. W czasie trwania Chanuki świecznik zapala się od lewej strony, codziennie po zachodzie słońca dodając jedno światło. Lampa chanukowa była zazwyczaj ustawiana w oknie, aby świeciła na świat, ale nie oświetlała pomieszczenia.

Eksponat pochodzi z pracowni kaliskiego artysty grafika Tadeusza Kulisiewicza, profesora warszawskiej ASP. Został podarowany muzeum jako dar testamentowy artysty.