List Mojżesza Frostiga do żony Róży Frostig z domu Messer z 7.08.1922 r. – rękopis, napisany na dwóch kartach gładkiego papieru, po polsku. Jest to bifolium, których trzy pierwsze strony zostały zapisane. W prawym górnym rogu pierwszej strony widnieją miejsce i data powstania listu. Przy górnej krawędzi karty na środku znajduje się napis: „On Board | CUNARD | RMS BERENGARIA”.
Pełna treść listu:
„Lwów, 7/8 1922.
Moja kochana,
Nareszcie otrzymałem dziś Twą kartkę w 2/8; byłem już znowu niespokojny z powodu Twego dłuższego milczenia. O mnie, proszę Cię[,] Roziuś, nie masz powodu się martwić. Ciężko co prawda i niezbyt dobrze bez żony, ale jakoś sobie daję radę[,] a tymczasem czas schodu: W piątek wieczorem uciekłem do kina, bojąc się[,] tym razem ubawiłem. W sobotę miałem rano robotę[,] a popołudniu poszedłem na mecz futbolowy Hakoach z Wiednia z lwowską Hasmoneą. Trochę deszcz przeszkadzał[,] ale się świetnie ubawiłem. Byłem tam ze Spieglem, a nim też wróciłem do Fliessera na kolacyę[,] a potem – jak zwykle – kawiarnia. W niedzielę, wczoraj, Rada partyna. Ze znajomych przyjechał Mandel z Rawy, Tanenbaum z Drohobycza i inni. Tu »centrum« dobrze się postawiło. Rosmarin referował, ja krótko przemawiałem, Rothfeld się zarznął. W komisyi przeprowadziłem mimo początkowej opozycyi prawicy wszystkie moje wnioski, które później plenum zatwierdziło. Wybrano komisyję polityczną, jak tego żądałem, i zdaje się mi nie najgorszą. Ważne tedy żądanie naszej grupy wiecowej dobrze przeforsowałem. Wieczorem wraz [2s.] z Mandlem, Hirschhornem i innymi pojechaliśmy na gumach na »mecz« Hakoach z Pogonią. Ulewny deszcz[,] ale 10.000 ludzi wytrzymało cały czas, by wiedzieć wielkie zwycięstwo żydowskiej Hakoach. Po »meczu« kawa w cukierni na Placu powystawczym, poczem kolacya w kawiarni. Tu spotkałem Klarę, Lowę, Mundka. Siedzieli w towarzystwie – zdaje mi się – jakichś Polaków. Lowie oddałem paszport i kazałem mu samemu pójść do Rollera. Przysiadłem się trochę do ich stołu. Na Lowy prośbę mówiłem z Kolkerem w sprawie posady po wyjeździe Wasermana. Przyrzekł. Ważne: Siko Back jest we Lwowie, gdzie zostaje jakie 2 tygodnie. Był u mnie w biurze, potem w pomieszkaniu i wczoraj po »meczu« znowu się z nim spotkałem. Nie wiele się zmienił. A teraz wracam do Ciebie: Zostań, jak sobie postanowiłaś, 6 tygodniu u Elster. Koniecznie to dla Twego zdrowia, więc nie ma żadnego sensu, byś wracała przed czasem. Czy tylko Ci pieniądze starczą? Już Ci w tej sprawie pisałem i oczekuję Twej odpowiedzi, aby Ci natychmiast przekazać pieniądze. Sprzeczność znajduję w Twoim liście: Mówisz w jednem miejscu, że nigdzie nie wychodzisz[,] a potem piszesz, żeś moc kwiatów dostała na urodziny. Kto Ci te kwiaty posłał, jeśli znajomości nie robisz? Nie z zazdrości się o to pytam, ale tak mało piszesz o Twych znajomościach… Dziś p. [Suchestar] oddał mi telefonicznie pozdrowienia od Ciebie i Mela. Bardzo mu byłem [3s.] z tego powodu zobowiązany, zwłaszcza że tak mało listami o sobie dajesz znać. Od Scheffa miałem dziś kartkę z Wiednia. Przyjeżdża tymi dniami z sanatorium Löw, gdzie się leczył (bez operacyi). Będzie musiał – jak pisze – jeszcze leżeć kilka tygodni[,] a będzie mu lepiej. Oto wszystkie nowiny. W Tagblacie kiepsko. Fischer rujnuje wszystko. Znowu stoimy bez papieru i straszne o to kłopoty. Ja nie mieszam się; niech sobie sam o to głowę rozbija. Tymczasem jednak pismo i cała moja robota idą na marne. Ringel jutro wyjeżdża. Ja – zdaje się – w żaden sposób nie będę mógł wyjechać. Za dużo o to miałbym kłopotów i byłbym nadto zdenerwowany[,] myśląc ciągle o tem, co się tu dzieje. Pocieszam się znowu myślą, że na zimę za to razem wyjedziemy.Całuję Cię, moja droga, i całuję moją Melę, która spodziewam się, że grzeczną i dobrą jest dla Ciebie.
Wasz Munio”. | Transkrypcja listu i oprac. Monika Harchut
