List Mojżesza Frostiga do Róży Messer, jego przyszłej żony, z 11.12.1904 r. – rękopis, napisany na dwóch kartach papieru w wąską linię, po polsku. Jest to bifolium, na którego pierwszych trzech stronach została zapisana jego treść. Na pierwszej stronie w prawym górnym rogu zapisano datę powstania: „11/12 04”. List rozpoczyna się od słów: „Najukochańsza moja! Smutny i tęskny piszę do Pani te słowa, bo muszę pisać, podczas gdy ja chciałbym to Pani wprost powiedzieć, lecz zwykle kuzynki i znajome tak nas obu lubią, że ni chwili nas samych ostawić nie chcą”. Mojżesz Frostig w tym czasie jest studentem prawa we Lwowie. Jest to list miłosny.
Pełna treść listu:
„11/12 04.
Najukochańsza moja!
Smutny i tęskny piszę do Pani te słowa, bo muszę pisać, podczas gdy ja chciałbym to Pani wprost powiedzieć. Lecz zwykle kuzynki i znajome tak nas obu lubią, że ni chwili nas samych ostawić nie chcą. Zmuszony więc znosić różne idyotyzmy odchodzę potem znużony i tęskny do chwili, w której Pani będę mógł wszystko wypowiedzieć, co pomyśli głowa. I dlatego nie znoszę rozmów, które muszę w t.zw. towarzystwie Pani prowadzić.
Pełen jestem tęsknego smutku dlatego, ponieważ Panią bezgranicznie kocham, całą mą młodą duszą i wyobraźnią kocham, ponieważ Panią wciąż przed sobą widzę, wciąż o Niej myślę i wciąż całuję włosy, oczy i Jej usta przecudne; ponieważ wyśniłem sobie od dawna każde słowo, którem Pani mam mą przepotężną Miłość okazać – a gdy koło Pani jestem, rozmawiać z Nią muszę o rzeczach, które mi się tak ogromnie małe wydają, których zmienić nie mogę… Bo chciałbym wciąż o mej pewnej i wielkiej Miłości mówić, bo nią żyję, boś Pani mną, [2s.] o jasna moja. Nie robię Pani wyrzutów lecz mi często tak przykro, kiedy mi opowiadać zaczynasz rzeczy, które z serca nienawidzę, kiedy Pani tak mówi do mnie, jakbym Jej był nie powiedział, że Ją uwielbiam, że Panią ponad wszystko kocham, że wciąż o Tobie marzę wyśniona moja, że Cię tak bezmiernie umiłowałem. Często mi się zdaje, że się łudzę tylko; że się Pani przymusza do tego, by mi okazać, że nie jesteś taką, jaką Cię widzę. I dlatego mi żal i dlatego tak bardzo tęsknię…
Przeto Cię proszę, jedyna moja ukochana, byś mi powiedziała, że mię kochasz; że bez ceremonii zwykłych jesteś rzeczywiście tem, za jakich nas inni od dawna już mają. Chce byś Pani była naprawdę moją; byś mię tak ukochała, jak ja Panią ukochałem. Chcę, by Pani nie myślała o tem, że ta wielka moja Miłość do Niej jest dla mnie szkodliwą rzeczą, że jest mem samobójstwem – jak Pani myśli. Zrozumiej Pani, że ona jest jedyną może prawdziwą pogodą życia mojego wiosny, żeś Pani dla mnie prawdziwem słońcem. Gdy Panią jutro zobaczę, to mi Pani mój [3s.] tęskny smutek rozpędzi. Nieprawdaż? Da mi Pani spokój i już z góry się tem cieszę. Bo mi Pani uwierzy, że tylko Ona jest jedynem mem marzeniem i że nic poza Tobą nie widzę, wymarzona moja. Ręce Pani tysiąckrotnie ucałowuję. Proszę się na mnie nie gniewać. Jeno Miłość, wielką, świętą Miłość Pani mi da. Jestem tego pewny. Z serca ukochany student”. | Transkrypcja listu i oprac. Monika Harchut
