Obiekty

Mezuza (hebr. odrzwia) to zwitek pergaminu z dwoma fragmentami Tory, m.in. tekstem modlitwy Szma Israel (hebr. Słuchaj, Izraelu!). Umieszczany jest w futerale przymocowanym do prawej framugi drzwi. Pobożni Żydzi wchodząc do domu, lub wychodząc z niego, dotykają palcami mezuzy, a następnie podnoszą je do ust. Gest ten ma przypominać człowiekowi, aby nie grzeszył. Mezuza przez wielu traktowana jest jako ochronny talizman. (A. Unterman, Żydzi. Wiara i życie, Łódź 1989, s. 240–241; A. Unterman, Encyklopedia tradycji i legend żydowskich, Warszawa 1994, s. 178–179).

Mezuza ze zbiorów Muzeum w Łowiczu ma kształt prostokątny, z dwoma okrągłymi uchwytami znajdującymi się na krótszych bokach. Futerał wykonany jest z gliny, pokryty białym szkliwem kryjącym, dekorowany naszkliwną malaturą w kolorze niebieskim: motyw drzewa, pod którym znajdują się zwierzęta – z lewej strony kozioł, z prawej dwa zające. Pośrodku korony drzewa namalowano złotą literę hebrajską szin (ש) dla oznaczenia imienia Boga Wszechmocnego (hebr. El Szaddaj).

Mezuza została wykonana przez malarkę i ceramiczkę Teresę Szałowską (zm. w 2004 r.), związaną twórczo i zawodowo z Muzeum w Nieborowie i Arkadii, która w 1981 r. reaktywowała tam manufakturę majoliki.