Obiekty

Naczółek (jid. szterntichł, szternbindł) to druga, obok bindy, ozdoba kobiecego czepca, którą Majer Bałaban określił mianem diademu, opisując przepych i zbytek , jaki uprawiać miały żydowskie kobiety: Na sukni nosiła Żydówka fartuch z napierśnikiem bogato szychowanym, w ręku haftowaną chusteczkę, a na głowie djadem (bramkę), obsadzony perłami, lub beret. (M. Bałaban, Historia i literatura żydowska ze szczególnym uwzględnieniem historii Żydów w Polsce, t. III, Lwów-Warszawa-Kraków 1925, s. 233)

Prezentowany naczółek o nr. inw. 16079/MEK wykazuje podobieństwo z załóżkami za sprawą podobnej techniki wykonania. W przypadku naczółka z MEK jest to bowiem prostokątny podłużny (ok. 35 cm) pas koronki szychowej, srebrnej i złotej, uformowanej w wić roślinną. Naczółki bywały zakładane przez kobiety zamężne na czepce bądź bezpośrednio na peruki.