Budowę obozu zagłady Niemcy rozpoczęli w dniu 1 listopada 1941 roku. Najprawdopodobniej prace trwały do przełomu lutego i marca 1942 roku. Obóz zajmował około 7 ha. Teren otoczono podwójnym płotem z drutem kolczastym. Dla zamaskowania wnętrza obozu wplatano w ogrodzenie ścięte drzewa iglaste. W każdym rogu znajdowały się wieżyczki strażnicze. Pierwszą grupą robotników byli mieszkańcy Bełżca i okolic w liczbie 20 osób. Konstruowali 3 obiekty bez świadomości ich przyszłego wykorzystania. W pracach budowlanych brali też udział byli jeńcy sowieccy z Trawnik. W dniu 23 grudnia 1941 r. miejscowych robotników zwolniono z pracy, a na ich miejsce przywieziono Żydów złapanych m.in. w pobliskiej Lubyczy Królewskiej. Ich liczyła oscylowała wokół 120–150 osób. Ta grupa dokończyła budowę obozu. W lutym bądź na początku marca 1942 r. zostali zamordowani podczas testowania komór gazowych. Obóz zagłady w Bełżcu był pierwszym ośrodkiem śmierci, gdzie Niemcy wybudowali i wykorzystali stacjonarne komory gazowe. Na początku do zabijania używano sprężonego w cylindrach dwutlenku węgla, ale ostatecznie do zabijania służyły spaliny produkowane przez motor wyciągnięty z sowieckiego czołgu. Pierwszy transport do obozu zagłady w Bełżcu przybył w dniu 17 marca 1942 r. z getta w Lublinie, a po południu ze Lwowa. Od tego dnia po niemal połowę grudnia 1942 r. przybywały transporty. Liczba deportacji nie była równomierna. Wzmożenie akcji wysiedleńczej nastąpiło latem 1942 r. i było następstwem wydanego przez Heinricha Himmlera rozkazu zakończenia likwidacji gett w Generalnym Gubernatorstwie. W krótkiej historii funkcjonowania obozu możemy wyodrębnić dwie fazy: marzec – czerwiec oraz lipiec – grudzień. W ciągu kilku miesięcy do obozu w Bełżcu przybyło co najmniej 179 transportów, przy czym w pierwszym okresie 59, a w drugim 120. Z reguły transporty przyjmowano tylko w porze dziennej. Pociągi, które przybyły późnym popołudniem bądź w nocy trzymano pod strażą na terenie stacji kolejowej.W obozie Niemcy zamordowali ponad 430 tys. osób. Ofiarami byli głównie polscy Żydzi deportowani z trzech, wyżej wymienionych dystryktów oraz Żydzi niemieccy, austriaccy, czescy i słowaccy. Większość przywiezionych zginęła bez śladu, nie sporządzano bowiem list deportacyjnych. Oprócz Żydów życie w obozie straciła również stosunkowo niewielka grupa Romów oraz Polaków.
