Biała opaska z płótna z wyszytą maszynowo niebieską nicią Gwiazdą Dawida o wymiarach 65 na 60 cm. Opaska ma ślady znoszenia, zabrudzenia.
W memorandum Josepha Goebbelsa z maja 1938 r. po raz pierwszy zaproponowano wprowadzenie tzw. zewnętrznej identyfikacji Żydów oraz wykorzystanie w tym celu jednolitego znaku na potrzeby identyfikacji i izolacji Żydów od reszty społeczeństwa, ułatwienia typowania Żydów do prac przymusowych oraz egzekwowania innych zarządzeń antyżydowskich. Pomysł ten, podjęty wówczas i ponownie po zajściach „nocy kryształowej” w listopadzie tego samego roku, odrzucono w obawie przed ewentualnymi konsekwencjami dla III Rzeszy na arenie międzynarodowej. Obowiązek noszenia na prawym ramieniu białej opaski z niebieską Gwiazdą Dawida zaprowadzono 1 grudnia 1939 r. na terenie Generalnego Gubernatorstwa dla Żydów powyżej 12. roku życia. W maju 1940 r. Centralny Urząd ds. Żydów (Zentrale Dienststelle für Juden), podlegający Urzędowi Pracy w Berlinie, wydał nakaz oznakowania Gwiazdą Dawida w kolorze żółtym żydowskich pracowników przymusowych. Został szybko uchylony przez gestapo. W rok później, w lipcu 1941 r., sekretarz stanu Karl Hermann Frank zwrócił się o wydanie zgody na wprowadzenie podobnego oznaczenia dla Żydów z terenów Protektoratu Czech i Moraw oraz okupowanej Polski. Jednolitą identyfikację Żydów rozciągnięto na terytorium całej III Rzeszy i państw przez nią okupowanych. Adolf Hitler podpisał stosowne rozporządzenie 20 sierpnia 1941 r. Zlecenie na masową produkcję Gwiazd Dawida na żółtym tle otrzymała Berliner Fahnen-Fabrik Gustav Geitel. Począwszy od 1 września 1941 r., wszyscy uznani za Żydów, w myśl ustaw norymberskich z 1935 r., zamieszkujący na terenie III Rzeszy, zostali zobowiązani do noszenia Gwiazd Dawida. Naszywano je na ubraniach na wysokości serca, po lewej stronie. Nie wolno było ich celowo niszczyć, groziła za to grzywna lub kara więzienia. 13 marca 1942 r. nakazano ponadto oznaczenie wszystkich żydowskich domów na terytorium III Rzeszy białą żydowską gwiazdą z papieru.
