Obiekty

Ostatnie chwile Janusza Korczaka to scena oddana tyleż z wyobraźni, co i z własnych doświadczeń artysty, który wspominał, że załogi obozowe nieraz nie dość dyskretnie ukrywały przed wzrokiem więźniów machinę zagłady. W centrum kompozycji widać fizjonomię łapiącego się z przerażenia za głowę Korczaka w binoklach. Celnikier, wychowanek prowadzonego przez Korczaka Domu Sierot przy ul. Krochmalnej w Warszawie, tak wspominał swą ostatnią tam wizytę w październiku 1939 r.: „[Korczak] nie popierał naszego wyjazdu [z Warszawy do Białegostoku]. Według niego należało zostać na miejscu. Wierzył jeszcze w kulturę niemiecką. Nie wiem, czy przez chwilę pomyślał, ten Freud dziecięcej psychologii, ten wielki pediatra i pisarz, symbol żydowskiego ojca, że własnymi rękami będzie zbierał w piekle warszawskiego getta setki umierających dzieci i że ostatecznie podróż ze swymi sierotami zakończy w piecach Treblinki”. Odheroizowana na sztychu Celnikiera scena śmierci Korczaka ukazuje tragedię człowieka, który ledwie na początku wojny „wierzył w kulturę niemiecką”. | AT