Nikodem Zylberminc (1900–1963) był synem Aleksandra (Anschela) Zilbermintza (Silbermintza; 1869-1942?) i Julii (Judyty) z domu Buchner (1875-1942?), bratem Ireny (po mężu Kramsztyk; większość pamiątek po Zylbermincu w kolekcji Muzeum POLIN ma związek z siostrą i jej rodziną, to głównie korespondencja do Ireny i Andrzeja Kramszyka oraz ich córki Joanny z d. Kramsztyk, później po mężu Prochaska).
W okresie dwudziestolecia międzywojennego mieszkał w Warszawie (przy ul. Zielnej), był dyrektorem Huty Szklanej „Rogów” pod Sokołowem Podlaskim (zniszczona we wrześniu 1939). Jego pierwszą żoną była Stefania Kaltman, z którą rozwiódł się w latach 30. (w kolekcji znajduje się list m.in. do niej od Nikodema z 1945, oraz jej list z lat 50. do rodziny Kramsztyków). Ożenił się wówczas z Lizą Ajzenberg, córką właściciela huty sokołowskiej, Izaaka Ajzenberga (ani żona, ani teść nie przetrwali Zagłady). W momencie mobilizacji wrześniowej Zylberminc był porucznikiem rezerwy. Służył w Polskiej Organizacji Wojskowej w latach 1915–1918, od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim, walczył w 1920 r. (zob. hasło ze słownika biograficznego „Żydzi bojownicy o niepodległość Polski. 1918-1939”, pod red. Norberta Gettera, Jakuba Schalla, Zygmunta Schippera, Lwowski Instytut Wydawniczy, Lwów 1939; tu pisownia nazwiska: Zilberminc). Z archiwalnych kart ewidencyjnych wojskowych wiemy, że od grudnia 1920 był już porucznikiem.
W trakcie II wojny światowej wcielony do tzw. Armii Andersa, pod koniec lat 40. wrócił z Palestyny do Polski. Początkowo żył w Łodzi (w której żyła siostra z rodziną), tam wiosną 1949 zmienił nazwisko na Bielski: przyjął swój niegdysiejszy – z działalności jeszcze konspiracyjnej POW (?) – pseudonim.
W maju 1949 ożenił się z Elżbietą Laurą Kugel (1915, Lwów – 1984, Tel Awiw; córką Adolfa Kugela i Zofii z Kaców), używającą wówczas nazwiska Radziejewska; była wdową po dentyście Dawidzie Tadeuszu Rozenweinie, po wojnie Elżanowskim (brat Zygmunta Rozenweina, męża Lucyny Prusickiej, wspominanej w korespondencji rodzinnej z kolekcji). Elżbieta przeżyła Zagładę w obozie w Płaszowie; jej syn Fred (Alfred) Rozenwein został zamordowany w okresie okupacji w wieku 16-17 lat.
Nikodem i Elżbieta po przeprowadzce do Warszawy mieszkali na Pradze (Stalowa 15), Nikodem pracował m.in. w resortach odpowiedzialnych za budownictwo.
Po śmierci męża Elżbieta z Kugelów wyemigrowała do Izraela (1965).
Przemysław Kaniecki
autor dziękuje Panu Krzysztofowi Prochasce, darczyńcy kolekcji, za informacje i materiały dotyczące Nikodema Zylberminca (Bielskiego) i jego rodziny
