Zawarciu małżeństwa z zasady towarzyszą uświęcone przez tradycję obrzędy i rytuały. W kulturze żydowskiej jednym z wielu jest zakładanie na palec panny młodej specjalnego pierścienia ślubnego. Wręcza się go oblubienicy w obecności dwóch świadków pod ślubnym baldachimem (hebr. chupa). Pierścień ozdabiano najczęściej modelem budowli symbolizującej dom, niekiedy przedstawieniem Świątyni Jerozolimskiej. Pan młody obdarowując swoją wybrankę, wypowiada słowa: „Oto zostajesz mi poświęcona tym pierścieniem według prawa Mojżesza i Izraela”. Założenie pierścienia na wskazujący palec prawej ręki panny młodej rozpoczyna obrzęd zaślubin (Judaica ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie, oprac. E. Martyna, Warszawa 1993, s. 147).
Zwyczaj ozdabiania pierścienia modelem budowli pojawił się w średniowieczu. Motyw ten wskazuje na cel zawarcia związku małżeńskiego – budowę wspólnego domu, rozumianego przede wszystkim jako więź rodzinna. Wyobrażeniu często towarzyszy inskrypcja: „Mazal tow” (hebr. Na szczęście!) – oznaczająca życzenia składane młodej parze. Symboliczna budowla wskazuje też na historyczną Świątynię w Jerozolimie, o której Żydzi powinni zawsze pamiętać (zob. Małgorzata Wrześniak, Dextrarum iunctio – rzecz o znaczeniu ślubnego pierścienia [w:] „Kwartalnik Naukowy Fides et Ratio”, 2015, nr 4 (24), s. 19).
Srebrny pierścień znajdujący się w zbiorach Muzeum Okręgowego w Lesznie posiada gładką obrączkę ozdobioną drobnymi nacięciami, układającymi się w kształt wachlarza. W odróżnieniu od tradycyjnych wzorów żydowskich pierścieni ślubnych zwieńczenie stanowi plastyczne przedstawienie leżącego lwa – znak plemienia Judy i symbol Izraela – z oczami inkrustowanymi rubinami.
Zabytek został zakupiony w 1995 r. w Antykwariacie „Dawna Sztuka” w Słupsku. Nie posiadamy żadnych informacji na temat jego właścicielki.
Dariusz Czwojdrak
