Obiekty

15 listopada 1913 r. otwarto w Paryżu Salon Jesienny (Salon d`Automne) na którym Marek Szwarc pokazał płaskorzeźbę (wykonaną głębokim reliefem w gipsie) zatytułowaną „Ewa”. Jest to jedna z nielicznych znanych wczesnych prac artysty. Omawiając tę rzeźbę Eleonora Jedlińska zauważa, że jej „elementem wyróżniającym jest […] dekoracyjnie, secesyjnie giętko, niemal arabeskowo traktowane tło, sugerujące roślinność ogrodu rajskiego, oraz wąż oplatający głowę Ewy, którego ciężar symbolizuje brzemię grzechu pierworodnego. […] Szatan-wąż «koronuje» niejako głowę Ewy, gdyż to wiedza, której źródłem jest myśl, sprawi, że owoc zjedzony z Drzewa Wiedzy otworzy pierwszym ludziom «oczy i będziecie jak Bóg, znający dobro i zło» (Księga Rodzaju 3,5, „Biblia Aramejska. Targuum Neofiti”, Lublin 2014). Postać zamyślonej, dziewczęcej Ewy, poddającej się przeznaczeniu, które musi się wypełnić, przedstawił artysta w mocnym kontrapoście, nadając wyobrażonej postaci pewien rys tanecznego, giętkiego poruszenia, co pogłębia ugięta lewa noga oraz płynna linia lewej ręki opartej na biodrze” (E. Jedlińska, „Rzeźby Marka Szwarca w latach 1910–1958: neoklasycyzm – ekspresjonizm – synteza”, „Pamiętnik Sztuk Pięknych” 2017, nr 12, s. 151).

Renata Piątkowska