Obiekty

Pokwitowanie wystawione przez tarnowskie Stowarzyszenie Nosej Hamita i Menachem Awejlim wydrukowane zostało na niewielkiej karcie w kolorze białym, po polsku i w jidysz. Dotyczy uregulowania należności w kwocie 100 złotych za przygotowanie zwłok do pochówku i transport na cmentarz.

Wszelkimi czynnościami związanymi z pochówkiem zajmowało się działające w każdej gminie żydowskiej bractwo pogrzebowe (aram. chewra kadisza). Jego zadaniem było przewiezienie zwłok do domu przedpogrzebowego ulokowanego na cmentarzu żydowskim i obmycie ich przed pochówkiem wedle określonego rytuału (hebr. tahara). Najpierw ciało układano na specjalnym stole, stopami ku drzwiom, nacierano i obmywano letnią wodą. Zmarłemu obcinano włosy i czesano je specjalnym grzebieniem. Członkowie bractwa recytowali przy tym fragmenty Ksiąg Powtórzonego Prawa, Zachariasza i Ezechiela. Po tak starannym przygotowaniu następowała właściwa ceremonia tahary: ciało zmarłego ustawiano w pozycji pionowej i polewano dziewięcioma miarami wody, tak by spływała po całym ciele. Następnie wycierano zwłoki, okrywano całunem i przenoszono na mary. Dopiero wtedy przystępowano do uroczystości pogrzebowych: odprowadzano zmarłego do grobu, wygłaszano mowę pogrzebową i recytowano kadisz, po czym układano ciało w grobie (zazwyczaj w drewnianej trumnie) i grzebano. (Zob. więcej: Jan Jagielski, chewra kadysza, w: PSJ, https://delet.jhi.pl/pl/psj?articleId=14209; tenże, tahara, w: PSJ, https://delet.jhi.pl/pl/psj?articleId=16374 [dostęp: 1.09.2023]).

Karolina Fudyma