Obraz z ok. 1936 (olej, sklejka, 75 x 64 cm) jest studium portretowym szczupłego chłopca ujętego z profilu, do bioder. Głowa portretowanego osadzona jest na długiej szyi wyłaniającej się z rozchylonego szerokiego kołnierza koszuli. Nos ma wydatny, oczy wpatrzone w dal, usta lekko rozchylone. Nosi płaską jasnoszarą czapeczkę. Koszula na rękawie układa się w precyzyjnie oddane fałdy. Chłopiec ma ręce zgięte w łokciach, wysunięte do przodu, palce lewej dłoni zaciśnięte, w prawej trzyma przedmiot podobny do patyka (kwiat?). Obraz utrzymany jest w jednolitej tonacji barwnej, postać namalowana została różnymi tonami jasnego brązu, przechodzącego miejscami w partiach karnacji w róż, oraz jasnych szarości. Wokół postaci roztacza się jakby poświata w barwie ciepłego brązu, pozostałe partie tła jednolite, jasnobeżowe. Brak sygnatury.
Jan Gotard (1898–1943) – malarz, rysownik, grafik, członek Bractwa św. Łukasza, współtwórca siedmiu obrazów namalowanych na Wystawę Światową w Nowym Jorku (1939). Pochodził z całkowicie zasymilowanej rodziny żydowskiej. Studiował prawo w Uniwersytecie Warszawskim i malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W jego twórczości dominują portrety i rodzajowe studia portretowe; malował również pejzaże, martwe natury i akty. Jedna z jego prac została zaprezentowana na powojennej wystawie upamiętniającej zamordowanych podczas II wojny światowej artystów żydowskich. Józef Sandel wspomniał o nim w artykule dotyczącym tej wystawy i zatytułowanym „57-u – żydowskich art.-plastyków, męczenników czasów okupacji 1939–1945 r.”: „twórca należy do grupy artystów św. Łukasza – pochodzi jak gdyby z innego świata, a mimo to, ów ascetyczny profesor akademii warszawskiej dostał się w szpony hitlerowskich ‘praw’. Bo oto w roku pańskim 1944 po narodzeniu Chrystusa zamordowano tego gorliwego chrześcijanina tylko dlatego, że w napotkanym na ulicy odkryto cechy żyda” („Opinia. Pismo syjonistyczno-demokratyczne”, 1948, nr 36). Według Mariana Fuksa artysta po wybuchu wojny ukrywał się po „stronie aryjskiej”, ale schwytany przez gestapo zginął razem z matką na Pawiaku, jako „ukrywający się Żyd” (Marian Fuks, Żydzi w Warszawie, Poznań/Daszewice 1997, s. 346).
