Obraz przedstawia szczupłą dziewczynkę w ciemnoniebieskiej sukience, rajstopach i butach. Ma krótkie blond włosy przyozdobione karykaturalnie dużą, żółtą kokardą. Stoi na tle niebieskiej zasłony i okna, z którego rozpościera się widok na wzgórza i krzewy. Zimne barwy nadają przedstawieniu dziecka melancholijny nastrój, który jest podkreślony przez jego poważną minę. Na obrazie doskonale widać rozedrgany, ekspresyjny sposób nakładania farby, którym charakteryzują się prace Gotliba.
Henryk Gotlib urodził się w mieszczańskiej rodzinie z Krakowa w 1890 r. Artystyczną edukację rozpoczął w 1908 r. na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Wojciecha Weissa. Trzy lata później przeniósł się do Wiednia, by ostatecznie dokończyć edukację w 1915 r. w Monachium. Malując, inspirował się francuskimi kolorystami i ekspresjonizmem, zwracał dużą uwagę na kolor i jego działanie. Tematów malarskich dostarczały mu miejsca, w których przebywał, a w swoim życiu często podróżował. W latach 20. mieszkał we Francji, Włoszech i w Anglii, cały czas utrzymując kontakt z krajem i krakowskim środowiskiem artystycznym. W 1930 r. wrócił do Polski i zaczął uczyć malarstwa i rysunku w liceum plastycznym im. Mehoffera w Krakowie. Nie zaprzestał jednak podróży i przez lata zwiedzał południe Europy. Druga wojna światowa zaskoczyła go, kiedy wraz z żoną zwiedzał Kornwalię. Podjął wtedy decyzję o pozostaniu w Wielkiej Brytanii na stałe. Wstąpił do otwartego na emigrantów artystycznego stowarzyszenia The London Group, podjął pracę jako dyrektor i wykładowca w Polish College of Art, a następnie School of Art w Hampstead. Pod koniec życia jego malarstwo zmieniło się, farbę kładł grubą warstwą, w której odznaczały się pociągnięcia pędzla, a gama barwna została ograniczona do odcieni brązu i szarości. Zmarł w 1966 r. w South Godstone.
