Obiekty

W trudnych i biednych londyńskich czasach Ewy Kuryluk (1976–1978), Franciszka i Stefan Themersonowie stworzyli jej dom, który po latach artystka i pisarka wspomina z czułością i wdzięcznością: „Mieszkałam pięć minut od nich i Franciszka widząc, że jestem niejadkiem, zaczęła mnie regularnie zapraszać na podwieczorek, na herbatę z croissantami. […] Zamiast się skarżyć na cokolwiek, byli mistrzami żartów, anegdot, niestworzonych historyjek. Robiliśmy pikniki, leżeliśmy na trawie, śpiewaliśmy piosenki i chodziliśmy na spektakle camera obscura – teatrzyku cieni […]. Stefan śmiał się, że chodzą tam ze mną jak dziadkowie z wnuczką”. (E. Kuryluk, „Eskapizm. Idealizm. Filozofia przyzwoitości. Wysłuchała Renata Piątkowska”, w: „Przynoszę rzecz, przynoszę historię”, Warszawa 2016, s. 44–46).

Narysowany przez Ewę Kuryluk portret Franciszki Themerson jest hołdem złożonym przyjaciółce, wybitnej artystce, serdecznym i szczerym wizerunkiem starej kobiety, o której Ewa Kuryluk mówiła: „Franciszka, malarka bieli, była prawdziwą cichą bohaterką”. Opowiadając o małżeństwie Themersonów, dodawała: „Swój ideał przyzwoitego człowieka [Stefan] wzorował na France, ideał ludzkiej dzielności – na Jasi [Reichardt, siostrzenicy Franciszki]. Cała trójka stała się wzorcem dla mnie” (s. 51–52).

Dar Ewy Kuryluk.

Renata Piątkowska