Obiekty

„Portret kobiety wśród liści”, ok. 1966

„Pomiędzy obrazem i widzem jest za dużo druku” – mówił Artur Nacht-Samborski (J. Stajuda, „Artur Nacht-Samborski ”, „Miesięcznik Literacki” 1977, nr 9, s. 77). Spróbujmy jednak podążyć słowem za jego intrygującym „Portretem kobiety wśród liści”, namalowanym około 1966 roku. To jeden z tych obrazów artysty, w których złączył dwa najważniejsze, powracające przez lata motywy swego powojennego malarstwa – rośliny i ludzkie twarze. Intensywność malarskich środków wzmacnia nastrój i psychologiczny przekaz tego niepokojącego, mimo pozornego spokoju, kobiecego wizerunku. A może należałoby raczej powiedzieć „martwej natury” z ludzką postacią we wnętrzu. Wyrafinowana kolorystyka, energia emanująca, mimo bezruchu, z oczu i sylwetki kobiety, dramaturgia obrazu wzmocniona jest przez siłę tła, zielonej gęstwiny liści. Po wystawie Artura Nachta-Samborskiego w Muzeum Narodowym w Poznaniu, Dorota Jarecka pisała: „Kwiaty w jego malarstwie mają cechy życia roślinnego, nawet nie zwierzęcego, ale ludzkiego. […] Interesują go nie tylko układanki z form i kolorów, ale coś więcej, człowiek” (D. Jarecka, „Cierpkie bukiety”, „Gazeta Wyborcza” z 17 III 1999).

Portret ze zbiorów Muzeum POLIN to jedno z płócien, o których Andrzej Kostołowski pisał: „spectrum głów i figur malowanych przez Nachta, poprzez ukazywanie dziesiątków indywidualnych egzystencji zdaje się odsłaniać rozległe terytorium ludzkiego losu” (A. Kostołowski, „Portrety losu”, w: „Artur Nacht-Samborski. Portrety”, Warszawa 2002, s. 12).

Dar rodziny artysty | RP