Proces emancypacji Żydów w Wielkim Księstwie Poznańskim nasilił się w 1833 r., po wprowadzeniu obowiązku szkolnego i podziale żydowskich obywateli na naturalizowanych i tolerowanych. Jednym z następstw tego procesu była możliwość odbywania ochotniczej służby wojskowej. Po 1848 r., w związku z uchwaleniem nowej konstytucji w Prusach – gwarantującej Żydom równouprawnienie – wprowadzono obowiązkową rejestrację wojskową wszystkich mężczyzn, także wyznawców religii mojżeszowej (S. Kemlein, Żydzi w Wielkim Księstwie Poznańskim 1815–1848, Poznań 2001, s. 229–231).
Prezentowany dokument jest wojskowym drukiem urzędowym i po obu jego stronach, oprócz informacji wskazujących na jego charakter, znajdują się tabele wypełnione odręcznym pismem. Druk wykonano na gładkim papierze, a wpisy sporządzone zostały czarnym i brązowym atramentem. Tekst w całości opracowano w języku niemieckim. Na dokumencie znajdują się dwa okrągłe stemple z orłem państwowym w polu i legendą w otoku: „KRÓLEWSKO-PRUSKI STAROSTA POWIATU OSTRZESZOWSKIEGO”.
Certyfikat rejestracji wojskowej Chaima Lublinera z Kępna, wydany został przez Departament Regencji w Poznaniu, oddział w Ostrzeszowie (niem. Schildberg). Dokument wystawiono w Ostrzeszowie 11 maja 1853 r. i ostatecznie zatwierdzono w Poznaniu 23 sierpnia 1855 r. Z treści pisma wynika, że CH. L. Lublinera (ur. 4.04.1833 Kępno) zarejestrowano jako zapasowego rezerwistę, przewidzianego do odbycia służby w oddziałach piechoty.
Zaświadczenie i kolejne wpisy z lat 1853–1855 sygnowane są przez starostę powiatu ostrzeszowskiego Marcella von Rapparda. Treść dokumentu potwierdziło także dwóch przedstawicieli władz wojskowych z Poznania. Ich podpisy uwierzytelnia okrągła pieczęć Zapasowej Komisji Departamentu Regencji z orłem państwowym w polu i częściowo nieczytelnym napisem w otoku.
Dokument został podarowany Muzeum Okręgowemu w Lesznie w 2014 r. przez mieszkańca Wschowy. Kilka lat wcześniej zakupiono go w jednym z wrocławskich antykwariatów.
Dariusz Czwojdrak
