Puszka firmowa z blachy stalowej, chromowanej, lakierowana, zbliżona kształtem do prostopadłościanu o podstawie trapezu, naśladująca motyla. Puszka ma zaokrąglone narożniki i wklęsłe boki. Jest zamykana na wieczko, zamocowane dwoma zawiasami do tylnej ścianki. Wieczko zostało ozdobione wytłoczonym w blasze, wypukłym na zewnątrz zarysem motyla. Boki puszki są laserowane na jasnozłoty kolor. Wzdłuż boków, pośrodku, ciągnie się girlanda złożona z różnobarwnych, naturalistycznie potraktowanych motyli (są to m.in. cytrynki, rusałki, pawiki). Na wieku znajduje się duży, szczegółowo rozrysowany, dopasowany do tłoczenia barwny wizerunek rusałki pawika. Pomiędzy czułkami motyla umieszczony jest mały napis: „A. Laufer / w Przemyślu”, a pod odwłokiem: „Skład fabryczny / cukierków i czekolady”.
Abraham Laufer urodził się w 1866 r. w Dobromilu jako syn Jakuba Leiba Laufera i Hindy Laufer. Był kupcem żydowskiego pochodzenia, który na stałe osiadł w Przemyślu i tam prowadził działalność handlową – na ul. Franciszkańskiej 28 miał skład cukrów i czekolady. W jego asortymencie były również owoce południowe, kawa, herbata oraz czekolada dla diabetyków, jednak głównym produktem stała się czekolada. W ówczesnej lokalnej prasie nie brakuje reklam tego produktu zamieszczanych przez kupca. Z czasem Laufer zaczął sygnować opakowania swoich produktów własnym nazwiskiem. Przykładem tego może być znajdująca się w zbiorach Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej wielobarwna puszka w kształcie motyla.
Abraham Laufer zmarł 18.01.1939 r., został pochowany na cmentarzu żydowskim przy ul. Słowackiego w Przemyślu.
Obiekt pochodzi z kolekcji judaików należącej do Anny Strońskiej. Po jej śmierci zbiór uległ rozproszeniu. Niewielki fragment kolekcji został zakupiony w 2008 r. do zbiorów Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej. Część trafiła również do Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN w Warszawie.
Anna Strońska (1931–2007) – urodziła się 14.03.1931 r. w Przemyślu, jako córka Władysława i Zofii z domu Niemczyńskiej. Pochodziła ze znanej przemyskiej rodziny, jej ojciec Władysław (1890–1947) do połowy lat 30. XX w. pełnił funkcję starosty przemyskiego, zaś matka była z zawodu nauczycielką muzyki. Anna była bratanicą wybitnego malarza Mariana Strońskiego (1892–1977). Wraz z rodzicami mieszkała przy ul. Kmity. Uczęszczała do III Państwowego Gimnazjum w Przemyślu, gdzie opiekunką klasy była znana i szanowana pedagog Anna Fischer. Była pilną uczennicą, której mocną stroną były przedmioty humanistyczne. Jako trzynastolatka zadebiutowała w czasopiśmie młodzieżowym „Młoda Rzeczpospolita” – zaprezentowała swoją twórczość poetycką. Naukę kontynuowała w Liceum Państwowym w Przemyślu, jej zwieńczeniem był egzamin dojrzałości w maju 1949 roku. W tym samym roku rozpoczęła studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. Jako reporterka pierwsze kroki stawiała w latach 50. w „Gazecie Krakowskiej”. Zdobyła wówczas kilka pierwszych nagród w konkursach na reportaże (opublikowane w „Polityce” i w „Argumentach”) oraz na opowiadania (zamieszczone w „Nowej Kulturze” i w „Widnokręgach”). W 1960 r. za całokształt twórczości reporterskiej przyznano jej doroczną nagrodę im. Juliana Bruna. W 1963 r. podjęła współpracę z tygodnikiem „Polityka”, z którym związana była przez blisko 20 lat. Jest autorką piętnastu tomów reportaży literackich, opowiadań i szkiców, w których przedstawiła problemy wiejskich społeczności, zwłaszcza góralskiej, a także problemy ludzi z pogranicza kultur i narodowości. Szczególne miejsce w jej twórczości zajmuje problematyka żydowska, szczególnie losy Żydów w czasie II wojny światowej i po niej. Warto wymienić tu kilka tytułów: Okopy Świętych Grójców, Głupi ślub, Niewolnicy z Niepołomic, Proszę nie podawać nazwiska, Panno piękna, piękny mój aniele, Kup mi serce. Po odejściu z „Polityki” współpracowała z paryską „Kulturą”. Jej debiutem dramaturgicznym był monodram Partner z 1980 roku. Kolejny – Przyjechała Żydówka – stał się sukcesem nie tylko autorki, ale i aktorki, Ryszardy Hanin. Anna Strońska zasłynęła także jako scenarzystka głośnego filmu Jana Łomnickiego Jeszcze tylko ten las, który po świetnym przyjęciu na festiwalu w Wenecji w 1990 r. był również pokazywany w Toronto, Montrealu, Waszyngtonie i Nowym Jorku. Była laureatką wielu nagród literackich i zwyciężczynią kilku prestiżowych konkursów dramaturgicznych. Jej sztuka Zgubny nałóg miłości została uhonorowana Grand Prix w konkursie Fundacji Sceny na Piętrze „Tespis” w 1997 r., za Czeczotkę otrzymała wyróżnienie w konkursie Fundacji Sceny na Piętrze „Tespis” oraz Nagrodę Srebrnego Mikrofonu Radia Merkury w Poznaniu (2000), a za Krzyk ryby pierwszą nagrodę w I Ogólnopolskim Konkursie na Polską Sztukę Współczesną zorganizowanym przez warszawskie Stowarzyszenie Kulturalno-Edukacyjne Drama (2002). Odznaczona m.in. Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Anna Strońska znana była również jako kolekcjonerka. O jej kolekcjonerstwie judaików napisała Hanna Krall w Zdążyć przed Panem Bogiem: „ Żydzi są na Umschlagplatzu, w tym mieszkaniu Strońskiej […]. Tłumy, dosłownie tłumy Żydów: na półkach, stolikach, nad tapczanem, wzdłuż ścian […] moja koleżanka Anna Strońska zbiera sztukę ludową, a ludowi artyści chętnie odtwarzają przedwojennych sąsiadów. Strońska przywozi swoich Żydów zewsząd, z całej Polski, z Przemyśla, gdzie jej sprzedają najtaniej i najładniejsze rzeczy […], z Kielecczyzny, ale najcenniejsi są ci z Krakowa”. W 1993 r. ukazał się Sennik Galicyjski ukazujący obraz XIX- i XX-wiecznego Przemyśla i pasjonujące dzieje rodziny autorki – ściślej, trzech znanych rodów szlacheckich: Pierzchałów, Dzikowskich i Kozarskich. Anna Strońska zmarła 5.06.2007 r. w Warszawie.
