Obiekty

W wykazie książek w języku polskim, które rodzina Goldharów postanowiła zabrać ze sobą, udając się na emigrację do Izraela, można odnaleźć przede wszystkim dzieła zaliczane do kanonu literatury polskiej, jak „Lalka” Bolesława Prusa, „Potop” Henryka Sienkiewicza czy „Chłopi” Władysława Reymonta.

Chęć zabrania do nowego kraju zamieszkania 720 książek polskich autorów (oraz świadomość ile miejsca mogą one zająć w kontenerze bagażowym; tak zwanym lifcie) stanowi wymowny przykład wewnętrznej potrzeby zachowania pamięci o ojczyźnie, jej kulturze i języku przez rodzinę. Potrzeba podtrzymania pamięci o Polsce, tym samym symbolicznego związku z krajem ojczystym jawiła się jako szczególnie ważna w świetle uwarunkowań politycznych, które właściwie uniemożliwiały kontakt z bliskimi i przyjaciółmi pozostawionymi w Polsce. „Przecież nie można było utrzymywać kontaktu także przez ten cały czas do zmiany ustroju. Jedynie jak ktoś wyjechał z Polski za granicę, to list udało się wysłać. A tak, do 1989 nie było możliwości kontaktu” – wspomina Janina Goldhar. | MF