W budynku przy ul. Lubartowskiej 10 mieści się jedyna z dawnych lubelskich bóżnic, która przetrwała do czasów obecnych.
Bóżnica założona została około 1889–1890 r. przez członków Towarzystwa Pogrzebowego Chewra Nosim (hebr. Bractwo Tragarzy Zwłok). W 1905 r. została przekazana Gminie Wyznaniowej Żydowskiej, co było prawdopodobnie związane z przejęciem przez Gminę kontroli nad działalnością Bractwa. W 1914 r. bożnica przeszła gruntowny remont. W dwudziestoleciu międzywojennym, z inicjatywy Bractwa w bożnicy organizowane były wykłady tzw. Sziur be-Cibur, prowadzone przez talmudystów: Mosze Ajzenberga i Dawida Muszkatblita.
W czasie okupacji Niemcy zdewastowali wnętrze synagogi i urządzili w niej magazyn oraz warsztat, jednakże sam budynek, znajdujący się poza obrębem getta, nie został zniszczony. W latach powojennych synagoga została odremontowana i oddana na potrzeby kultu. Od 1945 r. aż do początku lat 80. XX w., służyła jako miejsce modlitw i spotkań świątecznych dla Żydów z Lublina i Lubelszczyzny. W 1984 r. z powodu braku minjanu[1.1], zawieszono odprawianie nabożeństw szabatowych i świątecznych. W 1987 r., w 45. rocznicę likwidacji lubelskiego getta, budynek został odremontowany. Z inicjatywy Symchy Wajsa urządzono tu Izbę Pamięci Żydów Lublina, w której można zobaczyć m.in. archiwalne fotografie, stare księgi hebrajskie, sprzęty liturgiczne, itp. Okazjonalnie organizowane były tu także uroczystości religijne. W dniu 27 maja 1995 r. miało miejsce włamanie do Izby Pamięci, w wyniku czego część eksponatów została zrabowana przez nieznanych sprawców.
