Obiekty

Tałes (hebr. talit) to prostokątny szal modlitewny zakładany na głowę i ramiona. Wraz z filakteriami (hebr. tefilin) należy do niezbędnych akcesoriów stosowanych przez żydowskich mężczyzn podczas niektórych modlitw. O jego funkcji i niektórych cechach wspomniano już w Biblii hebrajskiej (Lb 15, 37–39; Pwt 22, 11–12).

Tałes ze zbiorów Muzeum Wsi Lubelskiej jest w kolorze surowej wełny, wzdłuż węższych boków ma wplecionych sześć czarnych pasów o różnej szerokości i odmiennym od całości splocie. Skrajne czarne pasy są najszersze i przetykane wewnątrz wąskimi białymi paskami. Wzdłuż węższych boków pozostawione są białe frędzle o długości ok. 9 cm. Na czterech rogach przyszyte są prostokątne, wzmacniające kawałki (ok. 3 na 4 cm) z tej samej tkaniny z obrębionymi dziurkami. Przez dziurki przewleczone są plecione frędzle (hebr. cicit) z tej samej wełny. Najdłuższy z nich ma 22 cm, inne są krótsze z powodu zniszczenia. Jeden z narożnych frędzli wykonany jest z nici jedwabnych. Najprawdopodobniej został dorobiony później, po uszkodzeniu pierwotnego, gdyż przepisy rytualne wymagają, by tałes był wykonany z jednakowego materiału.

Przedmiot został ofiarowany Muzeum Wsi Lubelskiej w 1988 r. przez ówczesnego przewodniczącego gminy żydowskiej w Lublinie. Pochodzi z żydowskiego domu modlitwy w Lublinie znajdującego się przy ul. Lubartowskiej 10.