Tefilin (hebr., „przedmioty modlitewne”), czyli filakterie, to dwie otwierane skórzane szkatułki, które zgodnie z żydowską tradycją mężczyźni zakładają podczas porannej modlitwy szacharit na czoło i rękę. Nakaz ich noszenia zawarty jest w Torze, w wersecie odnoszącym się do nakazu Boga: „Przywiążesz je do swojej ręki, jako znak. Niech one ci będą ozdobą przed oczami” (Pwt 6,8). Tefilin używane są tylko w dni powszednie. Niekiedy przechowuje się je w ozdobnych kasetkach z ornamentem roślinnym i geometrycznym. Wykonywane były ze skóry koszernego zwierzęcia, najczęściej wołowej. Wewnątrz tefilin na rękę zaszywany był pergaminowy zwitek z fragmentami Tory (Wj 13,1–10 i 11–16 i Pwt 6,4–9, 11,13–21) zawierającymi religijny nakaz odnoszący się do ich używania (zob. więcej na: https://www.jhi.pl/artykuly/tefilin-swiete-przedmioty,2314, dostęp: 15.12.2023).
Tefilin ze zbiorów Muzeum Wsi Lubelskiej jest przeznaczony do zakładania na rękę (hebr. tefilin szel jad). Przywiązywano go do lewego ramienia (na jego najgrubszej części, gdzie mięśnie tworzą wypukłość), a dłoń i przedramię owijano długim rzemieniem w specjalny sposób. Ma postać skórzanego pojemnika w kształcie sześcianu przymocowanego do podstawy zszytej z kilku warstw skóry. Przedmiot stanowi połowę kompletu składającego się z dwu osobnych pojemników (hebr. batim) z rzemieniami, z których jeden był przytwierdzany do ręki, a drugi do głowy.
Przedmiot został pozyskany do Muzeum Wsi Lubelskiej w 1990 r. z rumowiska chałupy we wsi Gorzków (powiat krasnostawski, województwo lubelskie). Jest umieszczony we fragmentarycznie zachowanym prostym futerale zrobionym z tektury obciągniętej czarną tkaniną, w którego wnętrzu (na dnie) widnieją pozostałości napisu nadrukowanego hebrajskimi literami w srebrnym kolorze ”[…] alef […] szin/ lamed”. Napis jest ujęty w prostokątną ramkę, również w kolorze srebrnym.
