Obiekty

Prostokątny (podłużny) worek wykonany z tkaniny bawełnianej. Obiekt został ozdobiony haftem krzyżykowym w dwóch kolorach: granatowym i czerwonym. Wzór jest geometryczny. Po obu stronach widoczna bordiura-szlak geometryczny, rytmiczny, składający się z czerwonych rombów na granatowym tle. Na środkowym polu (po obu stronach) widoczne zgeometryzowane postaci. Po jednej ze stron umieszczono postać kobiecą w czerwonej sukience oraz granatowym fartuchu, kamizelce, kapeluszu i butach. Jej ręce są oparte na biodrach. Pod przedstawieniem widoczny geometryczny wzór zbliżony do trójkąta (skierowany wierzchołkiem do dołu). Wzór jest wypełniony wzorem rombów analogicznym do bordiury. Po drugiej stronie widoczne przedstawienie mężczyzny w czerwonych spodniach i koszuli oraz granatowej kamizelce, butach i kapeluszu. Mężczyzna ma czarne wąsy, pas szablę oraz (przy pasie). Jego ręce również są oparte na biodrach. Pod przedstawieniem umieszczona została litera (inicjał) „T”. Inicjał został wykonany przy pomocy tego samego szlaku (rombów), co bordiura. Krawędź została zabezpieczona czarnym rytmicznym szlakiem przypominającym gałązki. Krawędzie odwinięte (ślad po ściąganiu). Tkanina została wykorzystana wtórnie. Kolor oraz splot płótna pozwalają założyć, że do wykonania torebki wykorzystano fragment odzieży.

Wyhaftowana na worku litera „T” najprawdopodobniej odnosi się do pierwszej litery imienia Toni Lechtman, która uszyła go osobiście lub otrzymała w prezencie od jednej ze współwięźniarek.

W jednym z protokołów (odczytywanych w filmie „Tonia i jej dzieci” Marcela Łozińskiego) sporządzanych w trakcie przesłuchania Tonia Lechtman wspomina swoje pierwsze aresztowanie. Wspomina, że wraz z koleżankami ze szkoły („w trzy dziewczyny”) poszły pod jedną z fabryk mieszczących się na łódzkich Bałutach, aby podczas odbywającego się tam wiecu rozdawać robotnikom ulotki: „zaczęła się rozróbka z policją. Osadzono nas w celi na 2 tygodnie. Zwolniono mnie z gimnazjum dyscyplinarnie. Kiedy wróciłam do domu, przyszedł dziadek. Zapytał, czy jestem komunistką. Odpowiedziałam, że tak. Wtedy pierwszy i ostatni raz w życiu dostałam od niego w twarz”. Miała wtedy 14 lat.

Marta Frączkiewicz