Władysław Strzemiński (1893–1952) – malarz, projektant druku funkcjonalnego, teoretyk sztuki, twórca teorii unizmu („Unizm w malarstwie”, 1928), autor książek: „Kompozycja w przestrzeni, obliczenia rytmu czasoprzestrzennego” (napisana w 1932 roku wspólnie z Katarzyną Kobro) i „Druk Funkcjonalny” (1935). Należał do awangardowego ugrupowania Blok (1924–1926), współtworzył Praesens (1926–1929) i a.r. (1929–1936).
Uczył rysunku w gimnazjach w Brzezinach i Koluszkach. W 1931 roku zamieszkał z żoną, Katarzyną Kobro, w Łodzi, gdzie został dyrektorem Publicznej Szkoły Dokształcającej Zawodowej nr 10. Od 1945 roku był wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych (PWSSP) w Łodzi , gdzie stworzył pionierski Wydział Plastyki Przestrzennej. W 1950 roku został usunięty z uczelni pod zarzutem „formalizmu” i nierespektowania doktryny realizmu socjalistycznego. Dzisiaj łódzka Akademia Sztuk Pięknych nosi jego imię.
Problem unizmu badał najpierw w płaskich kompozycjach z lat 1924–1929, a potem w fakturowych, monochromatycznych płótnach z lat 1931–1934. Do tych ostatnich należy kompozycja nr 13, jednak ani o niej, ani o pozostałych nie można powiedzieć jako o pełnej realizacją teorii. Stworzenie w każdym punkcie obrazu tego samego napięcia pozostało ideą, do której należy dążyć. (Muzeum Sztuki w Łodzi, Władysław Strzemiński, „Kompozycja unistyczna 13” (1934), msl.org.pl, dostęp ??.??.2023).
Autorem zdjęcia jest Eugeniusz Haneman (1917–2014). Haneman ukończył Liceum Fotograficzne w Warszawie. W czasie okupacji pracował w zakładach „Portret przy kawie” przy ul. Foksal oraz „Van Dyck” w Alejach Jerozolimskich. W czasie Powstania Warszawskiego był oficjalnym fotoreporterem Delegatury Rządu na Kraj. Wyposażony w składany, małoobrazkowy aparat Baldina, wypożyczony od Kazimierza Gregera – właściciela zakładu i sklepu fotograficznego „Foto-Greger” – dokumentował walki w Śródmieściu i na Powiślu.
Po wojnie rozpoczął pracę w Wytwórni Filmowej Wojska Polskiego w Łodzi, skąd został oddelegowany do Krakowa jako operator korespondent Polskiej Kroniki Filmowej. Do Łodzi powrócił w 1946 roku i kontynuował pracę jako twórca fotografii do filmów dokumentalnych i oświatowych. W 1947 roku został przyjęty do Związku Polskich Artystów Fotografików (legitymacja nr 25). W latach 1949–1953 pracował jako operator w Wytwórni Filmów Oświatowych w Łodzi. Od 1953 do 2005 roku wykładał fotografię w Łódzkiej Szkole Filmowej.
Za swoją twórczość był wielokrotnie nagradzany, m.in. Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Został również odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Był honorowym członkiem Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego. Swoje fotografie prezentował na wielu wystawach w kraju i za granicą. W 2013 roku Galerię Fotografii ŁTF przy ul. Piotrkowskiej 102 nazwano jego imieniem. | RP
