Tadeusz Belerski urodził się w 1947 roku w Bydgoszczy, gdzie jego ojciec pełnił funkcję Dyrektora Generalnego Browarów Polski Północnej. W trakcie drugiej wojny światowej ojciec Tadeusza działał w szeregach Armii Krajowej pod przybranym nazwiskiem Pankiewicz. Kilka miesięcy po przyjściu na świat Tadeusza jego ojciec zostaje aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa i skazany na karę dożywotniego więzienia za przynależność do Polskiej Partii Socjalistycznej. Zostaje także aresztowana matka, która pod presją przesłuchań popełnia samobójstwo. Po wyjściu ojca z więzienia w 1954 roku Berelscy przeprowadzają się do Warszawy, ojciec żeni się ponownie. Tadeusz wychowywany jest w tradycji chrześcijańskiej i przeświadczeniu, że jego matką jest druga żona ojca. Dopiero po latach odkryje prawdziwe losy swojej mamy oraz żydowską tożsamość rodziców. W 1967 roku Tadeusz Berelski podejmuje studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, znajduje się w centrum wydarzeń Marca 68 roku, bierze udział w wiecach studenckich, jednak ze względu na brak kontaktu ze środowiskiem żydowskim nie zdaje sobie sprawy ze wpływu tych wydarzeń na społeczność Żydów polskich. Po latach Tadeusz Berelski zaczyna odkrywać żydowskie korzenie własnej tożsamości: prowadzi poszukiwania historyczne i kwerendy archiwalne; odnajduje i nawiązuje kontakt z krewnymi, odwiedza Izrael oraz zaczyna naukę języka hebrajskiego. Życie zawodowe spędził pracując jako dziennikarz naukowo-techniczny, m. in. W „Rzeczpospolitej”.
