Władysław Bibrowski urodził się w 1944 roku we Francji, gdzie jego rodzice, członkowie Komunistycznej Partii Polski, wyjeżdżają z zamiarem zaangażowania się w wojnę domową w Hiszpanii. W 1946 roku wracają do Polski, zamieszkują na warszawskim Górnym Mokotowie. Ojciec Władysława jest dziennikarzem, matka pracuje w wydawnictwie Książka i Wiedza (publikuje, między innymi, opracowanie dot. Rewolucji Francuskiej). W 1968 roku Władysław Bibrowski jest na ostatnim roku studiów wydziału elektroniki Politechniki Warszawskiej. Jest zaangażowany w ruch studencki (zajmuje się kolportażem ulotek). Po wydarzeniach marcowych wyjeżdża z Warszawy na Pomorze – unika aresztowania, choć mieszkanie rodziców zostaje kilkakrotnie przeszukane. Dzięki staraniom kadry profesorskiej Władysław otrzymuje dyplom inżyniera i zostaje skierowany do pracy w łódzkiej Fabryce Transformatorów i Aparatury Trakcyjnej ELTA. Na jednym ze spotkań, kierownik fabryki zdaje pytanie, dlaczego Władysław Bibrowski jest jeszcze w Polsce – do doświadczenie skłania go ostatecznie do emigracji. Poprzez Wiedeń i Rzym emigruje do Australii, gdzie mieszka siostra matki – jedna z nielicznych krewnych ocalałych z Zagłady. Angażuje się w ruch hippisowski. Po kilku latach kończy kolegium nauczycielskie i podejmuje pracę w szkole ponadpodstawowej. Wyjeżdża na dwa lata do Izraela, gdzie mieszka i pracuje w kibucu. W następnych latach, z Polski, emigruje także matka Władysława (wyjeżdża do Danii) oraz dwie jego siostry. Do Polski, od czasu emigracji, przejeżdża pierwszy raz w 1982 roku – ma już wtedy australijskie obywatelstwo. Władysław Bibrowski powraca na stałe do Polski w 1989 roku. Do pozostania skłaniają go możliwości zawodowe tłumacza z języka angielskiego. Obecnie mieszka i pracuje w Warszawie.
