Krystyna Budnicka urodziła się w Warszawie jako Hena Kuczer, była najmłodszym dzieckiem w rodzinie. Jej matka, Cyrla z d. Bzura, zajmowała się domem, ojciec Josef Lejzor Kuczer był stolarzem; bracia od najstarszego: Izaak (10 lat starszy, jedyny z rodziny nie był stolarzem, miał maturę, był właścicielem czytelni „Parnas”, w getcie ożenił się z koleżanką Anką), Boruch (miał żonę i dwoje dzieci, jedyny religijny z braci), Szaja (ożenił się prawdopodobnie w 1938), Rafał, Perla (uczyła się gorseciarstwa, chodziła do szkoły żydowskiej), Chaim, Jehuda.
Mieszkali na Muranowie, od początku jego istnienia znaleźli się w getcie. Od stycznia 1943 przez około 9 miesięcy wraz z kilkoma innymi osobami ukrywali się w bunkrze w piwnicy budynku przy ul. Miłej, połączonym tunelem z kanałem. Dwaj z braci Boruch i Szaja zostali wywiezieni wraz z rodzinami w jednym z pierwszych transportów. Trzech pozostałych braci brało udział w powstaniu w getcie (Jehuda jako najmłodszy nie), potem wrócili do bunkra. Rolę przywódcy w bunkrze objął Rafał (był on też pomysłodawcą jego wybudowania), który zachorował i przez łącznika został wyprowadzony kanałami na aryjską stronę. W lipcu, w czasie porządkowania getta zostali odkryci przez Polaków, którzy donieśli o ich obecności Niemcom; dwóch braci zginęło; pozostali zdecydowali się uciekać kanałami (rodzice, bratowa Anka, Perla, Krystyna, Jehuda i ludzie z nimi się ukrywający). Uciekali kanałem, przewodnikiem był Jehuda, który chodził już wcześniej ze starszymi braćmi. Próbowano wydostać ich z kanału: pierwszy właz okazał się zalutowany, rodzice nie mieli sił iść dalej, Perla (około 22-letnia w tym czasie) postanowiła zostać z nimi; przez kolejny właz zostali wydobyci i na powierzchni spotykali się z Rafałem. W workach zostali przewiezieni na ul. Mokotowską 1 (Rafał, Jehuda, Krystyna i bratowa), gdzie z powodu zakażenia krwi Jehuda zmarł. W lutym 1944 roku Rafał został wydany przez syna właściciela kryjówki i zabrany wraz z nim na al.. Szucha, tam zginął. Wraz z bratową Krystyna była pod opieką organizacji, które przenosiły je z miejsca na miejsce i pomagały się ukrywać aż do wybuchu powstania warszawskiego. Następnie z obozu w Pruszkowie bratową przewieziono do obozu pracy (po wojnie wyemigrowała do Izraela), a Krystynę do domu dziecka sióstr zakonnych gdzie umieścił ją pan Budnicki. Tam zapytana o nazwisko podała Krystyna Budnicka. Mieszkała w sierocińcu do 20. roku życia (do matury); tam przyjęła katolicyzm. Studiowała pedagogikę specjalną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim; pracowała najpierw w ośrodku dla dzieci chorych na gruźlicę kostno-stawową w Otwocku, następnie w szkole specjalnej dla dzieci niepełnosprawnych umysłowo. Skończyła pracę w latach 80. Współtworzyła Stowarzyszenie Dzieci Holokaustu.
