Obiekty

„W roku 1970 namalowałam obraz „Egzekucja” rozpoczynający serię kompozycji z ekranem telewizyjnym” – pisała Ewa Kuryluk. „Chciałam dać w nich wyraz zmianie, jaka dokonuje się dziś w odbieraniu i przeżywaniu świata, wdzierającego się po naciśnięciu guziczka w cztery ściany naszej intymnej codzienności. Egzekucja koegzystuje oto wizualnie z parą leżącą w łóżku, stanowi tło jej prywatnego życia, kontrastuje z nim i decyduje o jego kolorycie. Dwa przestrzenne i czasowo odległe aspekty rzeczywistości zbliżają się do siebie na wyciągnięcie ręki. A w domyśle odwrócenie tej sceny – konającym wyświetla się akt miłosny” (E. Kuryluk, „Hiperrealizm – nowy realizm”, Warszawa 1979, s. 189).

„Ekrany” rozpoczęły nowy etap w sztuce Ewy Kuryluk. Malowane akrylem, który artystka odkryła na II roku studiów w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, na pilśniowych płytach, zamykane szybą, tworzą obrazy-odbicia, w których postaci, rzeczy poddane są chłodnej obserwacji, a fotografie, ekran telewizora, mimo pozorów rozdzielenia, splatają się z nimi, są obok siebie, blisko, razem.

Po latach dodawała; „Groteska i makabra były wyrazem lat po śmierci ojca w 1967 roku, kiedy zachorował mój brat Piotruś, nadszedł Marzec 1968, a mnie samą ścigała astma. Wtedy malowałam szpitale, obozy zagłady, cele tortur, egzekucje, sceny z getta; samotność, strach, apokalipsę. Lecz robiłam to niekonwencjonalnie — w ostrych kolorach łąki z kwiatami albo używając motywu ekranu i zjadliwych kolorów telewizyjnych” („«Od dziecka pragnę obrysować cień». Z Ewą Kuryluk rozmawia Ola Wojtkiewicz”, „Opcje” 2011, nr 1/2).

Dar Ewy Kuryluk.

Renata Piątkowska