Fotografia portretowa Zygmunta Karola Alliny. Zdjęcie zostało wykonane przed 1932 rokiem w plenerze, najprawdopodobniej w Warszawie. Zygmunt Allina jest ubrany w garnitur, na głowie ma kapelusz.
Zygmunt Karol Allina (1867–1932) był zasymilowanym Żydem i obywatelem Austro–Węgier, którego rodzina pochodziła z Hiszpanii. Wraz z małżonką, Julią z domu Rauch, przyjechał do Warszawy w ostatniej dekadzie XIX wieku. Julia była czeską Żydówką, która przeszła konwersję na chrześcijaństwo. Małżeństwo doczekało się trójki dzieci. W 1894 roku urodził się ich pierworodny syn Karol, rok później przyszła na świat Stefania, a w 1897 roku pojawiło się najmłodsze dziecko – Bogusław. Pochodzenie żydowskie warszawskiej rodziny Allinów było przez lata przemilczane. Wiadomo, że mieszkający w Wiedniu bracia Zygmunta Karola Alliny – Ignatz i Maximilian – pozostali Żydami; siostra Julia zmarła, gdy miała roczek. Prawdopodobnie rodzina Zygmunta Alliny nigdy nie zaakceptowała jego konwersji, a zapewne i małżeństwa z katoliczką. Żaden z braci Zygmunta Karola Alliny nie przeżył wojny, natomiast jego dzieci – Karol, Stefania i Bogusław – przetrwały okupację niemiecką.
W pierwszej dekadzie XX wieku Zygmunt Karol Allina rozpoczął budowanie własnego przedsiębiorstwa w Warszawie. Tam Z. K. Allina i przedstawiciel rodziny Laurysiewiczów utworzyli i rozwijali działalność handlową pod szyldem spółki „Allina & Laurysiewicz”. Zajmowali się ceramiką sanitarną – sprowadzali kafelki z różnych krajów. Do dzisiaj w kamienicy „Pod Messalką” przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie, w dawnej łaźni miejskiej, zachowały się ich kafle. Firma najprawdopodobniej działała do wybuchu I wojny światowej. W 1914 roku mężczyźni z rodziny Allinów wyjechali do Rosji, aby uciec przed poborem do armii austriackiej. Zygmunt Karol Allina udał się do Charkowa, a synowie do Ufy u podnóża Uralu. Rozpoczęła się ich tułaczka, również z oddziałami polskimi z 5 Dywizji Strzelców Polskich. Po powrocie z Syberii do Warszawy i ukończeniu studiów Karol i Bogusław podjęli pracę w nowej firmie ojca „Sztuka Ludowa”, zajmującej się zamawianiem wyrobów u ludowych artystów i ich sprzedażą w Warszawie, a z czasem także eksportem za granicę, w tym do USA. Z czasem Karol odszedł z firmy. Bogusław pozostał w rodzinnej firmie, a po śmierci ojca w 1932 roku sam ją prowadził. | MH
