Fotografia Stefanii Allinówny do dokumentów, wykonana po 1945 roku. Stefania Allinówna (ur. 19.11.1895 w Łodzi, zm. 20.04.1988 w Warszawie) – córka Zygmunta Karola Alliny i Julii z d. Rauch, pianistka i pedagog pochodzenia żydowskiego. W latach 1910–1917 studiowała w warszawskim Konserwatorium Muzycznym w klasie fortepianu Aleksandra Michałowskiego oraz w klasie muzyki kościelnej Józefa Surzyńskiego. W latach 1918-1919 studiowała kompozycję w Wyższej Szkole Muzycznej im. F. Chopina pod kierunkiem Felicjana Szopskiego i Kazimierza Sikorskiego. Pobierała nauki u wielkich mistrzów, w tym w latach 1922-1928 uczyła się pod kierunkiem u Egona Petriego (fortepian) i Hugo Leichtentritta (teoria, kompozycja) w Berlinie. W 1937 roku odbyła kurs mistrzowski prowadzony przez Edwina Fischera w Poczdamie.
W latach 20. i 30. rozwijała się jej kariera pianistki i pedagoga. Koncertowała w Warszawie, Krakowie, Berlinie, Pradze, od 1935 roku – w duecie z Władysławą Markiewiczówną. Dokonała licznych nagrań dla Polskiego Radia. Od 1917 roku prowadziła klasę fortepianu w Instytucie Muzycznym Warszawskim, w latach 1929-1939 objęła stanowisko w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Katowicach, późniejszej Akademii Muzycznej – była tam jednym z pierwszych pedagogów. Prowadziła działalność publicystyczną, jej artykuły ukazywały się w „Śląskich Wiadomościach Muzycznych”.
Okres II wojny światowej spędziła w Warszawie, gdzie uczestniczyła w akcji tajnego nauczania. Po powstaniu warszawskim trafiła przez Pruszków do Wrocławia na roboty przymusowe. Tam zastał ją koniec wojny i tam też początkowo pracowała. Następnie wyjechała do Katowic, gdzie została wykładowczynią fortepianu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (1945-1970) oraz Państwowej Szkole Muzycznej II stopnia im. M. Karłowicza (1959-1967) do emerytury, na którą przeszła w 1970 roku.
Wykształciła 22 pianistów, a wśród jej uczniów znaleźli się m.in. Wiesław Szlachta, Michał Spisak, Jan Gawlas, Czesław Stańczyk, Józef Świder, Stanisław Tomczyński oraz Piotr Paleczny, laureat Konkursu Chopinowskiego w 1970 roku. W 1954 roku została odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Działała w Stowarzyszeniu Polskich Artystów Muzyków, zajmowała się starszymi i potrzebującymi pomocy i wsparcia muzykami. Zmarła w wieku 93 lat. | MH
