Praca z 1933 r. (gwasz, karton, 47 x 61 cm) wykonana została techniką gwaszu. Gwasz jest farbą wodną, która dzięki domieszce kredy lub bieli cynkowej albo ołowiowej posiada właściwości kryjące. Stosując tę technikę, artysta uzyskał intensywniejszy kolor.
Sichulski przedstawił fragment kirkutu, czyli cmentarza żydowskiego w Czerniawach (k. Kazimierza Dolnego). Na pierwszym planie znajduje się umieszczona centralnie macewa, czyli stela nagrobna. Pozostałe macewy umieszczone zostały na drugim planie na tle lasu i są częściowo zanurzone w trawie, która przybrała kolor żółto-zielony. Nagrobki są zwieńczone półkoliście, każdy jest pokryty płaskorzeźbą. Wprawdzie nie są one czytelne, ale wiadomo, że posiadają symboliczne treści. Na macewie umieszczonej po prawej stronie da się odczytać forma architektoniczna z wyraźnie zaznaczonymi kolumnami. Niektóre nagrobki umieszczone są pionowo w ziemi, inne pochylone lub przewrócone, co wskazywałoby, że miejsce jest na wpół opuszczone. Dodatkowo taki charakter kirkutu podkreśla wysoka trawa wokół macew. Tło stanowi ściana lasu. Cienkie pnie drzew wyznaczają rytm, jedynie dwa centralnie umieszczone drzewa mają grubsze pnie, a jedno z nich jest łukowato wygięte. Wyraźnie odcinają się od dość jednolitej ściany lasu w tle. Całość utrzymana jest w żółto-zielono-niebieskim tonacji, z tym że praca podzielona jest poziomo na dwie części tak, że dolna ma wyraźnie jaśniejszą barwę niż górna. U dołu po prawej sygnatura: „Sichulski”.
Kazimierz Sichulski (1879–1942) – malarz, karykaturzysta, rysownik i grafik, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Reprezentant folklorystycznego nurtu sztuki Młodej Polski oraz współtwórca krakowskiego kabaretu Zielony Balonik. Praca Kirkut na Czerniawach wiąże się z pobytem artysty w Kazimierzu Dolnym w latach 30. XX w.
Cmentarz żydowski w Czerniawach powstał w 1851 r. i został całkowicie zdewastowany na początku II wojny światowej. Kazimierscy Żydzi zostali zmuszeni przez okupantów do wyrywania zabytkowych macew, a następnie wybrukowania nimi terenów wokół klasztoru oo. reformatorów, w którym podczas wojny mieściło się więzienie i siedziba Gestapo. W latach 80. XX w. zaczęto wydobywać nagrobki, które po części zachowały się w dobrym stanie. Z odzyskanych macew na cmentarzu w Czerniawach zbudowano pomnik wzorowany na jerozolimskiej ścianie płaczu.
