Obiekty

List osamotnionej i schorowanej (wbrew zapewnieniom z korespondencji) Natalii Zajczyk do siostry - pisany prawdopodobnie około 1947 r., gdyż w treści wspomina o pozostawionym dla niej przez wyjeżdżającego Józefa mieszkaniu z wyposażeniem.

Brak końcówki listu? Na zachowanych stronach nie ma pozdrowień tradycyjnie kończących korespondencję, co pozwala domniemywać, że nie jest to całość listu.

Pełny tekst z zachowanych stron:

Kochana Andziu!

Bardzo przyjemny był ostatni Twój list – jest jeszcze ktoś na świecie, oprócz mojej Zosi, co o mnie się troszczy i komuś jest jeszcze drogie moje życie. Ale ja nie jestem pępkiem świata. Nie warto się o mnie martwić. Gdybyś mnie zobaczyła tobyś się uspokoiła. Wyglądam świetnie. Cerę mam, jak „ciocia Felcia”[.] W ogóle, jestem kwitnąca – to znaczy ciało. Ale duszę mam chorą. Nie mogę się otrząsnąć. I choć dla ludzi mam oblicze wesołe, uśmiechnięte, ale naprawdę jestem smutna i mojego smutku już nikt mi nie zdejmie z serca. Więc nie powinnaś się dziwić, jeżeli tygodniami nie piszę do Ciebie.

[2] Do nikogo nie piszę wtedy. Jedynie obowiązek względem Zosi każe mi wstawać, gotować, prać itd.

Tym więcej dziwię się, że Agencja Palestyńska chce mi dziecko zabrać do Was. Wtedy, nie wykluczone, żebym sfiksowała. Zosia jest takim wesołym ptaszkiem rozśpiewanym i roztańczonym. Ja wiem, że to egoizm, że jej nie chcę samej puścić (może u Was jej szczęście). Ale wtedy moje życie pozbawione będzie wszelkiego sensu. Właśnie teraz otrzymałam przydział – mieszkanie z wszystkiemi wygodami. Józiek opuścił Polskę i zostawił mi całe urządzenie, a nawet pianino dla Zosi.

oprac. Renata Piątkowska, Ewa Małkowska-Bieniek