Janina Ludawska urodziła się na początku lat dwudziestych w Warszawie. Uczęszczała do żydowskiej, żeńskiej szkoły - Gimnazjum Kaleckiej, w którym odkryła pasję do teatru i kultury szwedzkiej. Zainteresowanie kulturą szwedzką sprawiło, że w przeddzień wybuchu wojny udała się na stypendium językowe do Szwecji. Tam, pracując, spędziła wojnę. W 1945 roku powróciła do Polski. W latach 1948-1953 studiowała teatrologię w Moskwie. Po powrocie do Warszawy pracowała kolejno w: Wydziale Skandynawskim Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej, Państwowym Instytucie Sztuki PAN, Teatrze Dramatycznym oraz Centralnej Poradni Amatorskiego Ruchu Artystycznego. Należała do partii. W wyniku wydarzeń Marca 1968 został zwolniona ze stanowiska dyrektora Centralnej Poradni Amatorskiego Ruchu Artystycznego. Wyemigrowała wraz synem do Szwecji. Po kilku latach zaczęła pracować w Instytucie Teatrologii Uniwersytetu Sztokholmskiego. Napisała pracę doktorska na temat „Ślubu” Gombrowicza. O swojej tożsamości mówi: „Nie jestem Szwedką, jestem Polką i Żydówką”.
